Það er lítið fjallað um það hér, en Finnar velja sér nýjan forseta nú um helgina. Í Finnlandi eru tvær umferðir í forsetakosningum ef enginn fær hreinan meirihluta í þeirri fyrri, í seinni umferðinni er kosið milli tveggja frambjóðanda. Raunar væri eðlilegt að við hefðum slíkt kerfi hér.

Annar frambjóðandinn, Pekka Haavisto, er sérlega athyglisverður. Hann er græningi, sigraði frambjóðendur úr stærri flokkum í fyrri umferðinni – og hann er samkynhneigður.

Haavisto er í sambúð með manni frá Ekvador sem nefnist Antonio Flores. Hann starfar sem hárgreiðslumaður, og er nú orðinn þekkt persóna í Finnlandi. Margir telja að hann gæti orðið ágætis maki forseta.

Fyrir tólf árum kusu Finnar Tarja Halonen em forseta, það þótti djarft val á sínum tíma – hún var ógift, einstæð móðir, og hafði sagt sig úr þjóðkirkju landsins. Hún hefur verið feiki vinsæl, en má ekki sitja meira en tvö kjörtímabil sem nú eru liðin.

Hér er viðtal úr Silfri sunnudagsins. Þóra Helgadóttir, hagfræðingur hjá Office of Budget Responsibility í Bretlandi. Stofnunin fæst við að greina fjárlög og ríkisfjármál, bæði yfir stuttan tíma og lengra tímabil. Hún er óháð stjórnvöldum – það er spurning hvort ekki vantar slíkan eftirlitsaðila hér?

Þökk sé Láru Hönnu.

Það er ber oft árangur að sá í akur vænisýkinnar. Það þarf ekki nema eitt lítið fræ til að upp spretti litskrúðugar jurtir.

Nú hefur komist á kreik sú saga að við Hallgrímur Helgason, Helgi Seljan og Jóhann Hauksson höfum verið saman við kaffidrykkju í gærmorgun.

Það er rétt, svo langt sem það nær. En bara rétt svo.

Kaffifélagið á Skólavörðustíg er lítill staður, eins og lítil sjoppa, þar sem eru eiginlega engin sæti. Maður kemur þangað inn, skutlar í sig kaffibolla standandi – oft gerir maður það raunar á götunni fyrir utan. Þarna er oft þröng á þingi.

Í gær kom ég þangað sem oftar – þarna fæst jú besta kaffi í bænum – og þar inni stóð Hallgrímur Helgason og margt fleira fólk.

Ég kastaði á hann kveðju, átti við hann fáein orð.

Helgi Seljan var þarna álengdar, ég tók ekki sérstaklega eftir honum, enda hittumst við oft í vinnunni.

Það er langt frá því að öll kurl séu komin til grafar varðandi útrásina.

Nú upplýsist það til dæmis í réttarhöldum hvað bankastjórar Landsbankans hafa búið vel í haginn fyrir sig rétt fyrir hrun – þá eru að tínast alls konar sporslur til þeirra sem sumar nema reyndar ævilaunum verkafólks.

Þetta er kannski ekki af því að þeir Sigurjón og Halldór voru svo verðmætir, heldur vegna þess að þeir höfðu kverkatak á bankanum.

Þeir voru búnir að klúðra svo stórt að ef þeir hefðu hætt er hugsanlegt að komist hefði upp um allt bixið fyrr en ella.

En það má kannski spyrja hvað allt það fólk sem tapaði hlutafé sínu í Landsbankanum segi við þessu?

Og viðskiptasnilldin ríður ekki við einteyming.

Deutsche Bank þarf að afskrifa 66 milljarða króna vegna Actavis. Bankinn neyddist til að taka fyrirtækið mestanpart yfir fyrir tveimur árum.