Maður hefði þurft að láta segja sér það þrim sinnum að ríkisstjórn, sem í senn kenndi sig við norræna velferð og segðist vera fyrsta hreina og tæra vinstri stjórnin,  legði í sérstakt stríð við verkalýðshreyfinguna, eins og núverandi ríkisstjórn hefur sannarlega gert. Og stríðið heldur áfram, eins og glögglega kom fram í orðaskiptum okkar Jóhönnu Sigurðardóttur á Alþingi í gær.

Verkalýðshreyfingin kvartar undan svikum ríkisstjórnarflokkanna. Það má lesa HÉR, HÉR, HÉR, HÉR og HÉR. Forystumenn verkalýðshreyfingarinnar ákváðu að segja ekki upp kjarasamningum þrátt fyrir svik ríkisstjórnarinnar. Þeir segja vinnuveitendur hafa staðið við sitt, en ríkisstjórnin svíkja sinn hlut. Forystumenn ríkisstjórnarinnar láta líkt og það komi þeim ekki við.

Loft er ekki bara lævi blandað á Alþingi. Verst er að verða vitni að hatrinu og heiftinni sem kom svo dapurlega fram í ræðum einstakra þingmanna sem mæltu gegn tillögu Bjarna Benediktssonar formanns Sjálfstæðisflokksins um að afturkalla ákæruna á hendur Geir H. Haarde fyrrverandi forsætisráðherra. Eitt er það að þingmenn takist á af hörku. Það fylgir stjórnmálunum áátakatímum. En þetta var allt annað og eitrar andrúmsloftið á þinginu og þar með í samfélaginu. Þetta er mikið áhyggju og umhugsunarefni.

Því er haldið fram að með tillögunni sé Alþingi að hlutast til um dómsmál með óeðlilegum hætt og vanvirða þrískiptingu ríkisvaldsins. Þetta er mikill misskilningur. Það hefði hins verið staðan ef Alþingi hefði reynt að grípa inn í dómsmál sem háð hefði verið á vettvangi hinna hefðbundnu dómstóla. Í slíkum málum hefði Alþingi átt neina aðild. Ekki farið með ákæruvaldið.

Í landsdómsmálum eru þessu öfugt farið. Þar fer Alþingi með ákæruvaldið. Um það er ekki ágreiningur. Um Landsdóminn gilda sérstök lög og þar sem þeim sleppir gildir önnur réttarfarslöggjöf.

Þegar Samtök atvinnulífsins gefa út yfirlýsingu og segja frá því að ríkisstjórnin hafi svikið hér um bil öll fyrirheit sem hún gaf þeim og launþegum, eru þau að sinna skyldu sinni. Ef þau hefðu ekki gert það, mætti með sanni segja að þau væru að bregðast skyldu sinni.

En Jóhanna Sigurðardóttir forsætisráðherra lýtur málið öðrum augum. Hún telur þetta til marks um að SA sé í stjórnarandstöðu. Reynir sem sagt að gera atvinnulífið tortryggilegt, til þess að bjarga sér og ríkisstjórninni úr stöðu sem svikin hafa sett hana í.

Athyglisvert er að ekki gerð alvöru tilraun til þess að mótmæla efnislega athugasemdum SA. Þess í stað er farið í gamalt far og þess freistað að gera samtökin tortryggileg; ekki málefnin sem þau eru að ræða um.

Hitt er svo líka umhugsunarefni að forsætisráðherra ræðst á Samtök atvinnulífsins. En í engu er vikið að málflutningi verkalýðshreyfingarinnar, sem mjög hafa gagnrýnt  framgöngu ríkisstjórnarinnar.

Það hefur ekki vakið mikla athygli að veiðigjald í sjávarútvegi mun hækka mikið á næsta fiskveiðiári. Það var á síðasta fiskveiðiári 3 milljarðar, hækkaði um 50 prósnet  á þessu fiskveiðiári og er nú 4,5 milljarður. Á næsta fiskveiðiári á það að tvöfaldast, hækka um 100 prósent og verður þá 9,1 milljarður króna. Á þessum árum mun það því hækka þrefalt.

Þannig hefst grein sem ég skrifaði í Fiskifréttir, sl. fimmtudag.

Í greininni segir ennfremur:

Afleiðingarnar verða augljósar. Fyrirtækjunum mun fækka. Samþjöppunin eykst og í einhverjum tilvikum  mun útgerð á tilteknum sviðum hreinlega leggjast af. Við getum til dæmis velt því fyrir okkur hvort auðlindagjaldtaka sem svarar til 27% af heildarfamlegðinni verði rækjuútgerð sem er með laka framlegð eiga einhverja möguleika.