Af einhverjum ástæðum er sumum kaldastríðskverúlöntum mjög uppsigað við framboð Þóru Arnórsdóttur. Fastir í svarthvítum heimi sem gefur ekkert svigrúm til neins nema hugsunarinnar: „ef þú ert ekki sammála mér í einu og öllu, þá hlýtur þú að vera óvinur“, skilja þeir ekki að framboð Þóru nær langt út fyrir hefðbundna flokkadrætti. Já, það er flokksbundið fólk að styðja hana en meirihlutinn er fólk eins og hún, óflokksbundið fólk sem er orðið þreytt á karpinu, neikvæðninni og fortíðarþránni.

Fyrir mér stendur framboð Þóru Arnórsdóttur fyrir það að horfa fram á við, fókus á það sem sameinar okkur, þörfina fyrir nýjan tón í samfélaginu.

Á fimm dögum náði Facebook síða framboðs Þóru í fleiri stuðningsmenn en allir hinir flokkarnir eiga samanlagt á þeim ágæta vef sem telur meirihluta íslensku þjóðarinnar. Alþingi Íslendinga nýtur trausts 10% þjóðarinnar. Enginn stjórnmálaflokkur gæti safnað ríflega 3000 undirskriftum um allt land á 6 klukkustundum, það nýtur hreinlega enginn stjórnmálaflokkur slíkrar hylli nema kannski Sjálfstæðisflokkurinn og þekkjandi hann mæta vel er ég ekki viss um að færi jafn létt með það og framboð Þóru gerði sl. laugardag.

Það hafa margir þurft að taka á sig lækkanir í kreppunni, t.d. þingmenn og ráðherrar, greyin.
Landsspítalinn hefur tekið á sig amk 23% niðurskurð og menntakerfið hefur þurft að „hagræða“.

Eins og fjármálaráðherra tala skyldi maður ætla að allir þurfi að taka á sig byrðar. Allir.

En sem betur fer hefur mikilvægasta þjóðfélagshópnum verið hlíft við að taka á sig auknar byrðar.
Þeir sem sjá um að allt gangverkið virki,
þeir sem sjá um að enginn verði útundan,
þeir sem bera alltaf hag annarra fyrir brjósti.
…eða ekki.

Skvt. fjárlagafrumvarpi 2012 var staðan á launasjóðum listamanna eftirfarandi:

• árið 2010 var veitt 365,7milljónum
• Fjárlög 2011 gerðu ráð fyrir að í liðinn færu 408,8 milljónir
• Frumvarp 2012 hækkar svo launasjóð listamanna um 80,1 milljón eða upp í 488,9milljónir.

Hækkun frá 366 milljónum upp í 489 milljónir á 3 árum.

Á sama tíma og sultarólar eru hertar um allt þjóðfélag og þá er bætt við gati í beltum listamanna á ríkisspenum.

Vel gert! Vg passar upp á sitt fólk.

Árni Páll og Gummi Steingríms á betri degi

Það er tvennt sem mér finnst sérstakt í stjórnmálum síðustu viku:

1. Guðmundur Steingrímsson sem ætlar sér að bjóða fram nýtt afl í næstu kosningum, nánast lýsir því yfir að hann styðji ríkisstjórnina og muni verja hana falli. Hann ætlar semsagt inn í næstu kosningar sem sérstakur ábekingur ríkisstjórnarinnar.

Nú hefur ríkisstjórnin minni stuðning en ríkisstjórnarflokkarnir samanlagt og því er erfitt að sjá hver sérstaða Guðmundar á að vera. Kjósandi sem vill framlengja líf vinstri stjórnarinnar hlýtur að kjósa annan hvorn stjórnarflokkanna. Kjósandi sem vill ekki framlengja líf ríkisstjórnarinnar hlýtur að velja framboð sem er í andstöðu við hana. Semsagt eitthvað annað en ríkisstjórnarflokkana og ábekinga þeirra.

Maður skyldi ætla að Guðmundur og kó myndu frekar nýta sér þetta risastóra gat á vinstra megin á miðjunni sem er að myndast vegna stórsóknar Jóhönnu Sigurðardóttur til vinstri.

Það er merkilegt að sjá að Siv Friðleifsdóttir og Birkir Jón Jónsson (sem Bragi bóksali nefndi: “sléttfeita drengbarnið með pönnukökuandlitið og hræddu augun og feril sem aðstoðarmaður félagsmálaráðherra flokksins með sorgleg og subbuleg mál á bakinu”) kusu með því að ákæra alla ráðherrana fyrrverandi.

Siv sem var ráðherra í ríkisstjórninni sem Rannsóknarnefnd Alþingis taldi bera jafnvel meiri ábyrgð á hruninu en sú ríkisstjórn sem á eftir kom. Eða efast einhver um að Atli Gíslason hefi ekki farið fram á ákærur á hendur ráðherrum Framsóknar ef meint brot hefðu ekki verið fyrnd.

Birkir Jón sem var aðstoðarmaður félagsmálaráðherra þegar bankarnir voru einkavæddir og í fjárlaganefnd og formaður hennar á krítískum tíma.

Þau töldu sig umkomin að ákæra fólk.

Þau eru smá, svo agnarsmá.

Þegar sagan verður skrifuð þá verður þeirra ekki getið að góðu…