Um áratuga skeið hafa íslenskir stjórnmálamenn, og þá helst ráðherrar (sem eru bæði framkvæmda- og löggjafarvaldið!) misnotað stöðu sína til að koma flokksgæðingum og öðrum velunnurum á ríkisspena eða í valdastöður, oft án tillits til kunnáttu, hæfni, þekkingar eða reynslu, þó vissulega komi það fyrir að fagfólk með mikla þekkingu og jafnvel reynslu fái slík hlutverk á vegum flokkanna. Oftast eru þingflokkarnir beðnir um tilnefningar í nefndir og ráð án þess að krafist sé sérstakrar færni eða þekkingar.

Eitt ömurlegasta dæmi síðari tíma um slíkt er skipan í bankaráð ríkisbankanna eftir yfirtöku ríkisins í haust en stjórnmálaflokkarnir skiptu þeim stöðum bróðurlega á milli sín. Þingflokkur Framsóknarmanna fékk tvo. Mér skilst að skilaboðin hafi verið einhvern veginn svona -Þið fáið tvo eða verðið ekki með-. Einhverntíma hefði maður haldið að á slíkri ögurstundu og í slíku verkefni væri það eitthvað annað en flokksskírteinið sem réði ferðinni.

Eflaust hefur ágætasta fólk valist til verka en er það örugglega hæfasta fólkið sem hægt var að fá til að stýra yfirteknu bankakerfi á þessum tímum? Eða var það valið til að gæta hagsmuna stjórnmálaflokkanna og -mannanna?

Þetta hljómar kunnuglega úr íslenskri pólitík. Ekki afsögnin samt!

Verð í óskilum á næstunni... Þakka bloggvinum og öðrum snillingum góðar stundir við skjáinn... að sinni!

Í dag vona ég að flestir Íslendingar hafi kynnt sér vel og vandlega stefnu allra flokka í öllum málaflokkum og að skynsemin muni bera tilfinningarnar ofurliði.

Framsóknarmenn vilja róttækar aðgerðir í efnahagsmálum til að koma í veg fyrir kerfishrun og halda okkur á floti í gegnum verstu brimskaflana.

Á sama tíma viljum við hefja aðildarviðræður við ESB á grundvelli samningsmarkmiða til að tryggja stöðugleika þegar til lengri tíma er litið. 

Við viljum verja þau störf sem þegar eru til og skapa ný fjölbreytt atvinnutækifæri. Nú er ekki tími til að velta því fyrir sér hvort við eigum að nýta náttúruauðlindirnar til þess.

Við viljum verja velferðarkerfið og þau störf sem þar eru unnin. Uppsagnir hjá hinu opinbera eru ávísun á reikning sem kemur bakdyramegin inn í ríkiskassann í formi atvinnuleysisbóta. 

Við viljum ekki skattahækkanir því flestir eiga nóg með verðbólgu, verðbætur, afborganir og framfærslu fjölskyldunnar. Þangað er ekkert að sækja.