Eitt nýjasta útspil þeirra sem telja að íslenskir skattgreiðendur og börnin þeirra beri ábyrgð á störfum Landsbankans erlendis er að tala um að afgreiða þurfi lánið sem hvort eð er þurfi ekki að byrja að greiða fyrr en árið 2016 (svona eins og sex ár séu það langt í burtu).

Þannig tala skósveinar ríkisstjórnarinnar og til að vera ekki minni maður en þeir ákvað Jón Kaldal, ritstjóri Fréttablaðsins, að hjálpa sínum mönnum í leiðara blaðsins í gær með því að úthúða stjórnarandstöðunni á Alþingi fyrir að gefa ekki eftir í málinu.

Í leiðara sínum gagnrýnir Jón, réttilega, þær stórfelldu skattabreytingar sem áttu sér stað um áramót og fóru í gegnum þingið án teljandi skoðanaskipta. Jón passar sig þó að styggja ekki alræðisstjórnina og kennir stjórnarandstöðunni um allt draslið.

„Í stað þess að leggja eitthvað til málanna um leiðir til að takast á við efnahagsvandann og veita ríkisstjórninni nauðsynlegt aðhald við leiðarvalið, hafa stjórnarandstöðuflokkarnir kosið að beina allri orku sinni og athygli að samningum um lán sem á að byrja að greiða af 2016,“ segir Jón í leiðara sínum.

Ósvífni ársins:
„Hvað er hann að draga veikindi sín fram í dagsljósið núna?“ sagði Hörður Torfason þegar Geir H. Haarde, þáverandi forsætisráðherra tilkynnti seinni part janúar að hann myndi hætta afskiptum af stjórnmálum vegna alvarlegra veikinda. Hörður hafði þá staðið fyrir tilganglausum mótmælafundum þar sem meðal annars börn voru notuð í áróðrinum.

Góðvinur lögreglunnar ársins:
Álfheiður Ingadóttir leiðbendi ofbeldismönnum í gegnum síma úr húsakynnum Alþingis hvernig þeir gætu unnið bæði alþingishúsinu og lögreglumönnunum sem þess gættu sem mestan skaða.

Bloggfærsla ársins:
Ungur róttæklingur fór og tók þátt í aðför ofbeldismanna að lýðræðislega kjörnu Alþingi. Þar fékk hann á sig piparúða en var kominn heim til sín örfáum mínútum seinna til að blogga um það að hann væri sárlega kvalinn og sæi ekki neitt.

Upplýsingaleysi ársins:
„Ég varð aldrei var við það að seðlabankastjóri hafi haft samband við mig til að vara við yfirvofandi hruni bankanna,“ segir Össur í viðtali við DV.

Næstu daga og vikur verður áfram fjallað um Icesave málið á Alþingi.

Fjölmargir ráðherrar vinstri stjórnarinnar hafa lýst því yfir og fullvissar erlenda aðila að Alþingi muni samþykkja það að íslenskur almenningur taki á sig að greiða fyrir misgjörðir Landsbankans í útlöndum, en það verður meðal annars fórnarkostnaður almennings til að Steingrímur Jóhann Sigfússon og Jóhanna Sigurðardóttir geti haldið ráðherrastólum sínum heitum.

Til að tryggja þennan meirihluta hafa Vinstri grænir nú tekið upp á því að senda þá þingmenn, sem ekki hyggjast berjast til síðasta blóðdropa með foringja flokksins við að skuldsetja æsku þessa lands, í „frí“ frá þingstörfum.

Guðfríður Lilja Grétarsdóttir er kominn í fæðingarorlof og nú fer Atli Gíslason (sem af einhverjum furðulegum ástæðum er gjarnan talin sem mikil hetja af Ungum VG-liðum) í það mikilvæga verkefni að flytja og færa bókhald lögfræðistofu sinnar.

Ég ritaði eftirfarandi pistil á baksíðu Viðskiptablaðsins s.l. fimmtudag. Ég hef það nú ekki fyrir venju að birta þá pistla hér en ætla að gera undantekningu í þetta skipti:

Ögmundur!

Seint verður sagt að við Ögmundur Jónasson, þingmaður VG og heilbrigðisráðherra til skamms tíma, séum skoðanabræður. En Ögmundur er samt einn af þessum stjórnmálamönnum sem maður kemst ekki hjá að þykja eilítið vænt um, þó honum verði auðvitað seint fyrirgefið að tönnlast á því að við frjálshyggjumenn höfum keyrt landið í rúst.

Fyrir um hálfu öðru ári bauð Ögmundur mér á heimili sitt þar sem ég hafði beðið hann um viðtal vegna BA ritgerðar minnar. Þar sátum við í rúma tvo tíma og áttum stórskemmtilegt spjall um stjórnmál og því samtali gleymi ég seint.