Kópavogsbær á að huga sérstaklega að ungum fjölskyldum á þeim krefjandi tímum sem nú ríkja. Margar ungar fjölskyldur kusu á síðustu árum að búa sér heimili og ala börn sín upp í Kópavogi. Eftir því sem fjölskyldumeðlimum fjölgaði stækkuðu fjölskyldurnar við sig í húsnæði, fólk skuldbatt sig og tók lán eins og gengur.

Tilvera margra ungra fjölskyldna hefur nú snúist á hvolf og óréttlætið er æpandi. Fasteignir hafa lækkað, erlend lán hafa stökkbreyst og íslensk lán hækkað upp úr öllu valdi. Nú er verið að byggja upp nýtt fjármálakerfi á Íslandi og eignir þess eiga að grundvallast á útþöndum skuldum ungra fjölskyldna á meðan skuldir þess samanstanda af innlánum í gjaldþrota bönkum sem ríkið tók ábyrgð á.

 Mér finnst skrýtið að fyrst núna skuli menn hafa áhyggjur af samkeppni eða réttara sagt skorti á samkeppni milli fyrirtækja á Íslandi. Það rifjaðist upp fyrir mér að ég hafði lagt fram þingsályktunartillögu fljótlega í kjölfar hrunsins, í lok desember 2008, sem fjallaði um það hversu mikilvægt væri að endurskoða samkeppnislöggjöfina. Grunntónninn í henni var að virk samkeppni yrði til þess að koma hjólum atvinnulífsins hraðar af stað en ella í kjölfar hrunsins. Þörfin fyrir þessari endurskoðun hefur aukist enn frekar í kjölfar þess að íslenska ríkið hefur tekið yfir fjölda fyrirtækja með tilheyrandi kennitöluflakki og markaðsráðandi stöðu í samkeppni við þau fáu fyrirtæki sem héldu lífi eftir fall bankanna. Læt þessa þingsályktunartillögu fylgja með um leið og ég segi betra seint en aldrei.

Þegar norska stórfyrirtækið REC ákvað að byggja upp sína starfsemi í Kanada í stað Íslands, nánar tiltekið í nágrenni Þorlákshafnar, sögðu forsvarsmenn þess að ein meginástæðan væri sú að stjórnvöld gætu engu lofað um það hversu langan tíma það tæki að klára umhverfismat. M.ö.o að stjórnvöld höguðu sér eins og þeim sýndist gagnvart fyrirtækjum sem horfðu til atvinnuuppbyggingar í landinu.

Í slíku umhverfi treysti fyrirtækið sér ekki til að starfa. Í því ljósi og þeirri stöðu sem landið er í nú er vægast sagt ótrúlegt að lesa eftirfarandi í frétt á Mbl. is. í dag.

"Ráðuneytið segir, að fullyrðingar þess efnis að úrskurðurinn sé ólögmætur vegna þess að málshraðareglur hafi verið brotnar eigi ekki við rök að styðjast. Samkvæmt lögum um mat á umhverfisáhrifum sé frestur ráðherra til að úrskurða vegna mats á umhverfisáhrifum tveir mánuðir frá því að kærufrestur rennur út. Í dómaframkvæmd og samkvæmt fræðikenningum hafi það eitt og sér ekki verið talið valda ógildi stjórnvaldsákvarðana þótt farið hafi verið fram úr lögbundnum afgreiðslufrestum."

Ákvörðun Seðlabanka Íslands segir okkur það eitt að ríkisstjórnin og seðlabankastjóri ráða engu um stýrivaxtastigið hér á landi. Því væri mun nær að leggja Seðlabanka Íslands niður og opna þar lúxus hótel í tengslum við byggingu tónlistar- og ráðstefnuhúss. Það myndi a.m.k. gera þjóðinni gagn með aukinni gjaldeyrissköpun.

Nánast allar þjóðir heims að Íslandi frátöldu hafa brugðist við heimskreppunni með því að lækka vexti og fara í aðgerðir til þess að örva efnahagslífið. Hér á Íslandi er þessu öfugt farið. Hér er allt gert til þess að koma í veg fyrir að Ísland nái flugi á ný. Ríkisstjórnin skríður fyrir Evrópusambandinu og sér ekkert að því að það noti Alþjóða gjaldeyrissjóðinn sem innheimtubúllu í sína þágu.

Hvernig má það vera að stýrivöxtum sé haldið í 12 prósentum þegar innlánsvextir bankanna eru á milli 6 og 7%? Þetta þýðir það eitt að fyrirtækjum og einstaklingum er gert ókleift að fá lán nema á okurvöxtum í bankakerfinu. Vaxtaokrið dregur allan mátt úr atvinnulífinu og kemur í veg fyrir nýja sókn sem við svo sannarlega þurfum á að halda nú.