Feed items
Þá er aldrei kosið aftur
Evrópusamtökin fagna því á bloggsíðu sinni að tillaga um þjóðaratkvæði um veru Bretlands í Evrópusambandinu skyldi vera felld í brezka þinginu síðastliðið mánudagskvöld þrátt fyrir að skoðanakannanir hafi ítrekað sýnt undanfarin ár að mun fleiri Bretar vilji segja skilið við sambandið en vera þar áfram innanborðs.
Þá liggur væntanlega fyrir hvernig Evrópusamtökin tækju því ef Ísland gengi í Evrópusambandið og meirihluta þjóðarinnar líkaði síðan ekki vistin þar og vildi út. Nú er ekki beinlínis hlaupið út úr sambandinu en það væri ljóslega ekki einu sinni í boði að mati samtakanna að láta reyna á það og byrja á því að leyfa þjóðinni að segja álit sitt á því hvort það skyldi gert.
Vinnureglan er einu sinni sú að kjósa aftur og aftur um inngöngu í Evrópusambandið í þjóðaratkvæði eða eitthvað samrunaskref innan sambandsins (í þau fáu skipti sem slíkt er leyft). Þegar síðan og ef samþykki næst fram er hins vegar aldrei kosið aftur.
Verður ekki samið um löggjöfina
„Þegar ríki sækir um að ganga í ESB endurspeglar það vilja til að samþykkja lög og meginreglur sambandsins. Annars vegar er svarið þess vegna já; við erum ekki að semja um breytingar á löggjöf ESB.“
Þannig svaraði Štefan Füle, yfirmaður stækkunarmála í framkvæmdastjórn Evrópusambandsins, í viðtali við Fréttablaðið síðastliðinn föstudag aðspurður hvort það væri rétt að Ísland sé í aðlögunarferli að sambandinu.
Á einum fjórum stöðum kemur fram í máli Füle, sem alltaf hefur legið fyrir, að ekki sé í boði að semja um inngöngu Íslands í Evrópusambandsins þannig að um frávik sé að ræða frá regluverki og sáttmálum sambandsins.
Þessi ummæli Füle rifja upp orð forvera hans í embætti, Olli Rehn, í samtali við Morgunblaðið í desember 2008 þegar hann var spurður hvort það myndi koma í ljós hvað væri í boði með inngöngu í Evrópusambandið ef Ísland sækti um.
Rehn sagði að spil Evrópusambandsins væru þegar á borðinu í þeim efnum enda sáttmálar og regluverk sambandsins öllum aðgengilegt. Það hefur aldrei þurft neina umsókn um inngöngu í Evrópusambandið til þess að komast að því.
Hver er samningsafstaða Íslands í sjávarútvegsmálum?
Ríkisstjórn Íslands segist ekki enn hafa mótað samningsmarkmið sín í sjávarútvegsmálum eða öðrum málaflokkum vegna umsóknarinnar um inngöngu í Evrópusambandið. Engu að síður sagði Ríkisútvarpið frá því að Jóhanna Sigurðardóttir, forsætisráðherra, hefði greint Angelu Merkel, kanzlara Þýzkalands, frá samningsmarkmiðum Íslands í opinberri heimsókn til landsins í júlí í sumar:
"Eitt helsta markmiða fundarins var að kynna samningsmarkmið Íslendinga í aðildarviðræðum við Evrópusambandið. Jóhanna segist hafa farið sérstaklega yfir sjávarútvegs- og landbúnaðarmálin á fundi með kanslaranum, til að sýna henni fram á sérstöðu Íslendinga."
Kína lánveitandi evrunnar til þrautavara?
Halda mætti að Kínverjar séu orðnir að einhvers konar lánveitendum evruríkja til þrautavara. Eins og komið hefur fram í fjölmiðlum er Seðlabanki Evrópusambandsins kominn að þolmörkum og rúmlega það við að kaupa upp skuldabréf illa staddra evruríkja.
Ítölsk stjórnvöld hafa nú leitað til Kínverja um að þeir kaupi ítölsk skuldabréf en Ítalía þarf að standa skil á háum fjárhæðum í þessum mánuði til þess að forðast greiðsluþrot. Alls óvíst er hvort það tekst. Þá er talið næsta víst að greiðsluþrot Grikklands sé á næsta leiti.
Eru ákvarðanir Alþingis endanlegar?
Það heyrist gjarnan úr röðum þeirra sem vilja að Ísland gangi í Evrópusambandið að Alþingi hafi samþykkt að sækja um inngöngu og þar með gert að því skóna að málið sé endanlega afgreitt. Oft fylgir síðan með ásökun um að þeir sem vilji draga umsóknina til baka séu á einhvern hátt andstæðingar lýðræðisins og vilji ekki leyfa þjóðinni að kjósa um málið.
Sama fólk vildi raunar alls ekki leyfa þjóðinni að ákveða hvort umsóknin um inngöngu í Evrópusambandið yrði á annað borð send til Brussel á sínum tíma og því síður að þjóðin fái að segja álit sitt á því hvort halda eigi henni til streitu eftir að ýmislegt hefur komið á daginn sem ekki var vitað fyrir. Lýðræðisástin virðist því ná æði skammt þar á bænum svo ekki sé meira sagt.
En aftur að Alþingi. Það segir sig auðvitað sjálft að það er allt eins lýðræðislegt fyrir meirihluta þingsins að samþykkja umsókn um inngöngu í Evrópusambandið og ef meirihlutinn ákveddi að draga hana til baka. Um væri að ræða alveg jafn lýðræðislega gjörninga. Þess utan veit ég ekki til þess að þjóðinni hafi verið lofað öðru en að ekki yrði gengið í sambandið án hennar samþykkis.
Fréttablaðið eða Capacent?
Það er óneitanlega athyglisvert að einu skoðanakannanir sem sýnt hafa meirihluta fyrir því að haldið verði áfram með "aðildarviðræður" við Evrópusambandið undanfarið ár eru þær sem gerðar hafa verið af Fréttablaðinu. Nú síðast könnun birt í dag. Kannanir Capacent og MMR hafa sýnt þveröfuga niðurstöðu, síðast í júní síðastliðnum í tilfelli Capacent, og meira að segja í einni könnun sem gerð var fyrir samtök Evrópusambandssinna á síðasta ári.
Síðan sumarið 2010 hefur sex sinnum verið birt niðurstöður skoðanakannana um afstöðu fólks til umsóknarinnar um inngöngu í Evrópusambandið. Fréttablaðið hefur gert þrjár, Capacent tvær og MMR eina. Kannanir Fréttablaðsins hafa sýnt mikinn meirihluta hlynntan áframhaldandi „aðildarviðræðum“ en kannanir Capacent og MMR mikinn meirihluta hlynntan því að draga umsóknina til baka.
Framboð gegn sitjandi formanni
Hanna Birna Kristjánsdóttir, oddviti sjálfstæðismanna í Reykjavík, veltir fyrir sér þessa dagana hvort hún ætli að bjóða sig fram til formanns Sjálfstæðisflokksins á landsfundinum í nóvember. Hún sagði í viðtali á Bylgjunni í morgun að hún hefði tilkynnt Bjarna Benediktssyni, formanni flokksins, að hún væri að velta framboði fyrir sér. Bjarni hafi sýnt því skilning.
Í því sambandi má rifja upp að Bjarni sjálfur tilkynnti Geir H. Haarde, þáverandi formanni Sjálfstæðisflokksins, 22. janúar 2009 að hann íhugaði framboð gegn honum á landsfundi flokksins sem þá var fyrirhugaður í marz það ár. Daginn eftir tilkynnti Geir að hann ætlaði ekki að gefa kost á sér áfram sem formaður Sjálfstæðisflokksins.
Hvar varst þú 11. september 2001?
Margir muna vafalaust enn hvar þeir voru þegar þeir fréttu af árásunum á Bandaríkin 11. september 2001. Sjálfur var ég staddur í tölvuverinu sem staðsett er á annarri hæð Árnagarðar í Háskóla Íslands þegar ég frétti af því að fyrsta þotan hefði flogið á World Trade Center.
Ég reyndi strax að fara á bandarískar fréttasíður til þess að vita hvað væri nákvæmlega í gangi en það gekk erfiðlega vegna álags á þær. Mér tókst þó fljótlega að afla nánari upplýsinga um það auk allra þeirra sem voru staddir í tölvuverinu á sama tíma.
Það var mjög einkennilegt að fylgjast með þessu og eins og fleiri fékk maður það á tilfinninguna að heimurinn yrði sennilega ekki samur á eftir.