Í dag skrifa ég á Deigluna pistil með þessari fyrirsögn, þar sem ég rek nokkra ástæður fyrir því að hætta því að vera skynsamur og taka bara gott lán og fara í frí. Samfélagið verðlaunar þá sem taka lán frekar en að verðlauna, þá sem það geta og sýna ráðdeild.

Millistéttaraulinn hefur bent á íbúðarkaup kaup tveggja aðila, þar sem annar tók 100% lán og hin greiddi 30 – 35% af eigin sparnaði inn á eiginina. Í hruninu tapaði sá sem sparaði og sýndi ráðdeild sínum eignarhlut en sá sem hafði ekkert sparað hafði engu að tapa. Niðurstaðan er sú að þeir standa í námkvæmlega sömu sporum og sá sem eyddi og spreðaði skuldar nákvæmlega jafn mikið í húsinu sínu og sá sem sýndi ráðdeild. 110% leiðin jafnaði stöðu þessara manna og í dag eru þeir báðir eignalausir (og í skítamálum).

Sá skóli sem við Íslendingar virðumst fara í gegnum einu sinni í hverri kynslóð er að aularnir spari, hinir kláru eyði og spreði og samfélagið muni svo sjá um þá komi til áfalls. Þeir standi að minnsta kosti ekki verr en þeir sýna ráðdeild eða spara.

Eins og margir hef ég áhuga á nýsköpun, en eftir hrun fór af stað mikil gerjun hér á landi. Sum þessara fyrirtækja hafa verið að gera það gott. Ekki vantar heldur hugmyndirnar, Innovit var nýlega með Nýsköpunarhelgi sem fjölmenni sótti, 224 viðskiptahugmyndir bárust í keppnina Gulleggið og Hygmyndaráðuneytið virðist vera að vakna á nýjan leik.

Hins vegar er það sem flestum þessara hugmynda vantar eru peningar. Sjóðirnir sem eru í boði eru rýrir og mér hefur oft fundist að þeir hafi brugðist of seint við, það er styrkt þegar þörfin er orðin minni og fyrirtæki komin nálægt því að fjármagna sig með öðrum leiðum. Auðvitað spilar þar mikið inn í hversu rýrir þessir sjóðir eru en Hilmar Veigar benti á það í fyrra að CCP fékk meira fyrir að setjast að í Atlanta en heildar styrkir til nýsköpunar í gegnum Rannís það árið.

Ég er einn af þeim sem eru að taka þátt í bólunni (eins og það er kallað hérna á Eyjunni), en á haustdögum stofnaði ég bílaleigu ásamt nokkrum öðrum. Mitt hlutverk er ekki endilega stórt en hef þó litið við og tekið að mér ákveðin verkefni, sérstaklega sem snúa að því að kynna bílaleiguna á netinu. Við fórum í gegnum ferlið að fá leyfið og það var nú kannski ekki mjög flókið en það þurfti að sækja um pappíra á nokkrum stöðum og það tók smá tíma. Það voru nokkur skilyrði sem varð að uppfylla.

Mér sýnist það ekki vera meira mál að fá leyfi sem ferðaskipuleggjandi og mega þar með fara með fólk í ferðir. Ábyrgðin er nú sýst minni þar.

Þetta mál með Teits og Gunnlaug í Kögun er algjört skítamál.

Það er merkilegt að lesa blog Teits þar sem hann endalaust kjagast á því að betla peninga frá lesendum sínum, þar sem hann er svo mikið fórnarlamb. Teitur hefur verið ötull að blogga en oft mætti hann hugsa aðeins áður en hann skrifar. Það er sjálfsagt einhver ritstíll hjá honum en breytir því ekki að hann fer oft offari í máli sínu og gengur alltof langt. Það var því í raun frekar tímaspursmál hvenær einhver myndi grípa til ráðstafana eins og Gunnlaugur gerði.

Varðandi Gunnlaug þá er eitthvað mjög rangt við það að fyrrverandi forstjóri Kögunnar, fyrirtæki sem sérhæfði sig meðal annars í netöryggi (í kringum herinn), hafi ekki verið betur þenkjandi en að senda einhver dóna SMS í gegnum já.is. Skítt verið með að senda SMS-in en að hafa ekki vit á að hylja slóðina. Það er eins og þeir segja hjá Mastercard: “Priceless”.

Uppfært: Lagaði nafna rugling