Eflaust má skrifa tap lífeyrissjóðanna á hruninu aðallega á fernt – ytri áföll, vanhæfni, frænd- og vinahygli.

Kannski má skrifa svo að segja allt hrunið upp á þetta fernt.

Það sem tengdi þetta svo allt saman var það að enginn vildi vera leiðinlegur. Vera gleðispillir í partíi aldarinnar.

Á Íslandi hefur okkur nefnilega verið tamt að líka illa við liðið sem spyr óþægilegu spurninganna, bendir á bjálkana í augum landans eða opinberar innanmeinin.

Leiðindaskjóður.

Upp og niður þjóðfélagsstigann hafa þær verið færðar til um bekk, milli skóla og milli starfa.

Jafnvel haft að spotti og spé. Spyrjið t.d. femínista eða fórnarlömb eineltis. Og skyldi litli símamaðurinn ennþá vinna hjá símanum? Meira að segja þegar Davíð Oddsson varð fúll og tók krónurnar sínar úr Kaupþingi,  en í það skipti hafði hann fulla og réttmæta ástæðu til að vera fúll, þá híuðum við á hann.

Í staðinn fyrir að taka krónurnar okkar líka út.

Valkostirnir voru reyndar heldur ekkert skárri og kannski erfitt fyrir okkur öll að gerast kúnnar hjá Sparisjóði Suður-Þingeyinga.

Þegar að EES umræðan stóð sem hæst fór einn harðvítugur andstæðingur EES og EFTA fram með auglýsingaherferð í íslenskum fjölmiðlum. Var þar á ferð eigandi og forvígismaður öflugs íslensks fyrirtækis sem í dag er í fréttum fyrir það að standa fyrir endurinnflutningi á hinum magnaða þýska gosdrykk Sinalco. Þökk sé viðskiptasamningum og -samstarfi eins og EES og EFTA er Helga þetta kleift og ber því að fagna. Er það sammerkt með Helga og mörgum öðrum andstæðingum viðskiptafrelsis og Evrópusamstarfs að betra er að fylgjast með því sem þeir gera en því sem þeir segja. Sama á t.d. við um innanríkisráðherrann þegar hann talar gegn dagpeningafíkn ríkisstarfsmanna rétt áður en hann stígur upp í vél í dagpeningaferð til útlanda.

En í þessum efnum sem öðrum er batnandi mönnum best að lifa. Helgi flytur inn Evrópudrykk og Ögmundur biður afsökunar. Þetta er allt að koma og ESB aðild augljóslega rétt handan við hornið…!

Það eru óneitanlega vonbrigði að greinargerð Hagfræðistofnunar skuli, þvert á væntingar, verða til þess að æsa frekar elda ósættis varðandi leiðréttingar á stökkbreytingu húsnæðislána.

Sitt sýnist hverjum um gæði greinargerðarinnar, en varla getur það talist fullnægjandi af fulltrúm stofnunarinnar að vísa gagnrýni, þó hvöss sé, einfaldlega á bug.

Það er hinsvegar tap okkar allra að meðhöndlun stökkbreyttra lána og tillögur í þeim efnum fengu strax á sig pólitískan blæ fljótlega eftir hrun. Mörgum reyndist ófært að fjalla málefnalega um þær tillögur sem fram komu og einhentu sér strax í pólitískar skotgrafir. Er skýrasta dæmið þar um viðbrögðin við 20% leið þeirri sem Framsóknarflokkurinn lagði fram á sínum tíma. Sjálfur er ég sannfærðari nú en þá að slík aðgerð strax í upphafi hefði verið skársti valkosturinn, þó ekki væri sú aðgerð gallalaus og ekki hefði hún dugað til að leysa vanda allra.

Magnús Halldórsson, viðskiptafréttastjóri visir.is og Stöðvar 2, birtir enn einn af „verð-að-lesa“ pistlum sínum undir yfirskriftinni „Spilling og siðbót“ á visir.is í gær. Þar fer hann yfir hvernig sú aðferðafræði sem var afgreidd tiltölulega athugasemdalaust frá Alþingi hefur verðlaunað mestu skussana, eyðilagt eðlilegan samkeppnismarkað og í engu samræmi við eðlilegar leikreglur á markaði.

Stjórnmálaflokkarnir fá í pistli Magnúsar verðskuldaða ádrepu. Hann segir m.a. að „Stjórnarflokkarnir lögfestu heimild bankanna til þess að handvelja þá atvinnurekendur út sem þurfa að borga skuldir sínar til baka sem stofnað var til, til þess að styrkja stöðu á markaði. Ég veit ekki til þess að þetta hafi verið rætt nema með yfirborðslegum fyrirspurnum á þingi. Siðbótin sem forsvarsmenn þessara flokka tala stundum fyrir, er víðsfjarri þegar að þessum málum kemur.“