Feed items
Ný ferðavenjukönnun
Ný ferðavenjukönnun fyrir höfuðborgarsvæðið var að koma út. Það eru talsverð tíðindi, enda var síðasta könnun gerð árið 2002. Það er gaman að sjá hvernig íbúar höfuðborgarsvæðisins fara ferða sinna. Ég var að fá könnunina í hendur, en í fljótu bragði sýnast mér þetta vera helstu punktarnir:
* Reykvíkingar ferðast með umhverfisvænni hætti en nágrannasveitarfélögin. Til dæmis fara 67% Seltirninga og Garðbæinga einir á bíl í sínar ferðir, en sem dæmi má nefna að í Miðborginni og Vesturbæ er hlutfallið 50%. Á sama hátt ganga menn og hjóla meira í vesturhluta Reykjavíkur en annarsstaðar.
* 3,8% allra ferða eru farnar á hjóli, en þessi tala var 0,8% árið 2002. Ef aðeins er tekin Reykjavík er talan 4,6%
* Nokkru fleiri eru með bílpróf nú (97%) en árið 2002 (93,7%).
* Í Miðborginni hafa 22% þátttakenda ekki bíl til umráða, sem er hæsta hlutfallið á höfuðborgarsvæðinu. Hlíðarnar koma næstar með 18%, en fæstir eru í þessari stöðu á Seltjarnarnesi, eða 3%.
* 17% heimila í Miðborginni eiga ekki bíl. 13% í Hlíðum og 10% í Vesturbæ. 1% heimila í Garðabæ/Álftanesi eru án bíls.
* 21% heimila á Seltjarnarnesi eiga 4 bíla
Fáránleg gönguljós
Í umhverfis- og samgönguráði á þriðjudaginn lögðum við Hildur Sverrisdóttir fram tillögu um að tími fyrir gangandi yrði lengdur á gönguljósunum á Hringbrautinni á móts við Stapa, þar sem áður var Bóksala stúdenta en er nú Lýðheilsudeild Háskólans. Þetta eru ein fjölförnustu gönguljós borgarinnar, með stöðugan straum stúdenta og annarra, enda er þetta eina skipulagða gönguleiðin á milli miðborgarinnar og Háskólans. Maður hefði því haldið að borgin og HÍ vildu gera þessa leið greiða og örugga.
Hvers vegna byggð í Vatnsmýrinni?
Því er stundum haldið fram að við sem viljum fá blandaða byggð í Vatnsmýrina í Reykjavík, séum sérstakir andstæðingar innanlandsflugsins eða jafnvel landsbyggðarinnar. Ekkert er fjær sanni. Ástæða þess að yfirgnæfandi meirihluti borgarstjórnar vill fá Vatnsmýrina undir byggingarland er eftirfarandi:
Á næstu 20 árum mun Reykvíkingum fjölga um 25 þúsund manns, samkvæmt spám. Mikilvægasta verkefni borgarstjórnar er að svara því hvar þetta fólk á að búa. Í grófum dráttum kemur tvennt til greina: Annarsvegar að brjóta nýtt útivistarland undir byggð austan núverandi byggðar í Úlfarsárdal eða Geldingarnesi og hinsvegar að að þétta byggðina með því að byggja á landi sem þegar hefur verið brotið undir einhverskonar starfsemi og er innan núverandi byggðar. Langstærsta og best staðsetta landið af þeim toga er Vatnsmýrin.
Skóginum í Öskjuhlíð bjargað
Í umhverfis- og samgönguráði í dag var ákveðið að verða ekki við kröfu Isavia (sem rekur m.a. Reykjavíkurflugvöll) um að fella stóran hluta elsta skógarins í Öskjuhlíð. Á síðasta fundi ráðsins var málinu frestað að ósk okkar Árna Helgasonar, fulltrúa Sjálfstæðisflokksins. Við lögðumst gegn því að trén yrðu felld (eins og kom fram í fjölmiðlum), og óskuðum umsagnar Skógræktarfélags Reykjavíkur. Umsögn þeirra barst á fundinn í dag og þar segir meðal annars: „Ekki fer á milli mála að um verulega spillingu á útivistarskóginum í Öskjuhlíð verður að ræða ef fyrirætlanir Isavia ná fram að ganga.“ Og einnig:
Skógræktarfélag Reykjavíkur leggst alfarið gegn þeirri umfangsmiklu trjáeyðingu sem í uppsiglingu er í Öskjuhlíð. Það tekur trjáplöntur hálfa öld að ná þeirri hæð sem trén í Öskjuhlíð hafa náð.
Hofsvallagata – í kvöld
Í kvöld verðu haldinn íbúafundur um Hofsvallagötuna. Hverfisráð Vesturbæjar stendur fyrir fundinum, en ég er formaður þess ráðs. Ég held að þetta verði stórgóður fundur, en hann markar upphafið að samráðsferli um hönnun götunnar sem ég er viss um að mun nýtast í öðrum hverfum borgarinnar. Það eru nefnilega ‘Hofsvallagötur’ víða í borginni. Götur sem voru merktar sem tengibrautir í skipulagi og ganga þvert í gegnum hverfin, skera í sundur skóla- og tómstundahverfi. Með vaxandi bílaumferð (og stærri bílum) hafa göturnar hinsvegar orðið meiri umferðagötur en áður var, og í næstum öllum hverfum borgarinnar kvarta íbúar undan þessum götum og finnst þær ógna lífsgæðum sínum. Foreldrar þora ekki að senda börnin sín gangandi í tómstundir, og þá hefst skutlið sem aftur kallar á meiri umferð. Sumstaðar er búið að ráðast í breytingar, eins og á Lönguhlíð og Skeiðavogi, en aðrar götur bíða. Meðal annars Hofsvallagatan.
Ólympíuleikar í Reykjavík
Það er því miður ákaflega ólíklegt að Ólympíuleikar verði nokkurn tíma haldnir í Reykjavík. Minnsta borg sem haldið hefur sumarólympíuleika var St. Louis í Bandaríkjunum, sem hélt þá árið 1904 en þá bjuggu um 600 þúsund manns í borginni.
En menn skyldu aldrei láta staðreyndir stöðva skemmtilegar hugmyndir og drauma. Nú hefur ungur iðnhönnuður í Bandaríkjunum lokið við skólaverkefni sem gekk út á að hanna útlitið á þykjustuboði Reykjavíkur um að halda ólympíuleikana árið 2032.
Verkefnið er stórsniðugt í heild sinni og hægt er að skoða það hér.
Hjólafólk líka svikið
Mörgum er í fersku minni hvernig meirihlutinn í Reykjavík skerti þjónustu strætó verulega síðastliðinn vetur, þrátt fyrir áform um að „auka og bæta leiðarkerfi Strætó“.
Í sömu samstarfsyfirlýsingu Besta flokksins og Samfylkingarinnar var því einnig lofað að hjólreiðafólk myndi njóta forgangs í umerðinni. Eðlilegt var að þetta skyldi sett inn í samstarfssamninginn, enda hafði Samfylkingin þá nýverið tekið þátt í að semja og samþykkja hjólaáætlun fyrir Reykjavík, sem fékk heitið Hjólaborgin Reykjavík og ég skrifaði til dæmis um hér. Hjólreiðaáætlunin var samþykkt í janúar 2010 og í maí það sama ár samþykktu allir flokkar sérstaka aðgerðaáætlun, þar sem ákveðið var að leggja 10 km af hjólreiðastígum á árunum 2011, 2012 og 2013.
15 metra regla
Á fundi umhverfis- og samgönguráðs í gær lögðum við fulltrúar D-lista fram svohljóðandi bókun:
Fulltrúar Sjálfstæðisflokksins í umhverfis- og samgönguráði telja að hverfa eigi frá innleiðingu svokallaðrar 15-metra reglu að svo komnu máli.
Hugmyndafræðin á bak við regluna er skiljanleg og jákvætt er að leitað skuli leiða til að sorphirða standi undir sér á sanngjarnan hátt. Sanngjarnt er að þeir sem valda auknum kostnaði við sorphirðu umfram aðra, hafi val um að annað hvort bregðast við til að lækka þann auka kostnað, eða greiða fyrir hann. Slíkar leiðir eru sanngjarn kostur í staðinn fyrir að sé sett flöt gjaldheimta á alla borgarbúa.
Ef fara á í slíkar aðgerðir er hins vegar nauðsynlegt að gætt sé að jafnræði, sanngirni og góðu samstarfi við borgarbúa. Því miður hefur ekki tekist að tryggja að útfærsla reglunnar uppfylli þessi skilyrði.
Göngugata á Laugavegi
Það er verið að hugsa um að gera Laugaveginn að göngugötu í nokkrar vikur í sumar, á milli Vitastígs og Skólavörðustígs. Í gær þegar ég hjólaði Laugaveginn tók ég videó af þessum kafla. Meðal annars til þess að ég og aðrir gætum séð hvað kaflinn er stuttur, og hvaða verslanir og þjónusta er á þessum kafla. Myndbrotið er tekid kl. 19:00 24. maí 2011. Þið afsakið lítil gæði á mynd og myndatöku. Ég tók þetta á símann minn.
Laugavegur milli Vitastígs og Skólavörðustígs from gislimarteinn on Vimeo.
Þess má geta að starfsfólk umhverfis- og samgöngusviðs gekk í hverja einustu búð og veitingastað á þessum kafla og yfirgnæfandi meirihluti fólks var hlyntur því að tilraunin yrði gerð. Gatan verður hinsvegar aftur gerð að bílagötu að tilrauninni lokinni og niðurstöður ýmiskonar talninga verða metnar.
Áfram verður hægt að aka allar þvergöturnar á þessum kafla (og þið sjáið í myndbrotinu), og fjöldi bílastæða er í næstu götum, m.a. þrjú bílastæðahús.
Hreinsun
Ég kláraði loksins að lesa bókina Hreinsun eftir Sofi Oksanen. Bókin er hreint frábær og situr enn í mér þótt ég sé kominn langt inn í næstu bók. Sögusviðið er Eistland, bæði á Sovéttímanum og eftir hann. Oksanen lýsir því vel hvernig kúgun fólks (aðallega kvenna) hefur í mörgum tilfellum haldið áfram eftir að sovétið leið undir lok, með þeim breytingum að kommisararnir heita nú mafíósar. Þótt sagan gerist aðallega í Eistlandi teygir hún sig til Berlínar og alla leið til Vladivostok (af því nú er Evróvision vika, má nefna að eftirlætishljómsveit einnar söguhetjunnar er Mumiy Troll frá Vladivostok sem tók þátt í keppninni fyrir hönd Rússa fyrir nokkrum árum).
Saga Eista er auðvitað stórmerkileg, og reyndar er ótrúlegt að Vestur-Evrópa skuli ekki hafa staðið betur við bakið á eistnesku þjóðinni á síðustu öld. Í bókinni spyr eistneskur bóndi í sífellu hvað dvelji Englendinga og Truman. Hvers vegna þeir koma ekki og frelsa þjóðina.