Ég byrjaði að blogga 2002 að mig minnir. Þegar ég byrjaði að blogga voru afskaplega fáir sem blogguðu og það voru ekki til nein íslensk bloggkerfi. Blogspot var málið. Ástæðan fyrir því að ég byrjaði að blogga var einföld. Mér drepleiddist í próflestri upp á Þjóðarbókhlöðu svo ég fór að gera eitthvað annað en að undirbúa mig undir prófið. Efni bloggsins var eingöngu ætlað mér og vinum mínum. Einkahómorinn, sem var frekar slæmur, var allsráðandi. Mér datt ekki í hug að nokkur annar en þeir sem þekktu mig persónulega myndu lesa bullið í mér og það var sennilega ekki þannig. Árin liðu og ég hélt mig alltaf við það að blogga. Ég reyndar tók pásur en aldrei mjög langar. Eftir að ég fór að blogga á moggablogginu fór bloggið mitt að breytast smátt og smátt. Allt í einu fór fullt af fólki að lesa bloggið og hafa skoðanir á því sem ég var að segja. Ósjálfrátt fór ég að vanda betur til verka, þ.e. ég hætti að blogga um mitt persónulega líf og færði mig frekar út í það að leggja eitthvað til málana í dægurmálaumræðunni. Kommentum fjölgaði og í réttu hlutfalli við fjölgunina fjölgaði fáranlegum kommentum með yfirdrulli og vitleysu. Ég t.d.

Ég er búin að brosa meira í dag en ég geri öllu jöfnu. Að minnsta kosti er ég búin að brosa meira út í annað. Þetta bíó í Borgarahreyfingunni er ekkert annað en grátbroslegt. Ég er búin að fylgjast með stjórnmálum frá því ég var barn. Frá því 2003 hef ég staðið nærri þeim sem vinna við það að vera þingmenn, ekki öllum reyndar en allavegana ég hef séð þetta alþingismanna - politíkusalíf frá aðeins öðru sjónarhorni en margir. Þetta sjónarhorn hef styrkt mig í trúnni. Ég er algjörlega handviss að lang lang flestir þingmenn leggja sig alla fram. Lang lang flestir eru á þingi þvi þeir vilja þjóð sinni vel. Þeir trúa því innilega að það sem þeir eru að gera - það sem þeir vilja koma í framkvæmd sé til heilla fyrir land og þjóð. Ég er líka viss um að þeir hugsi mikið frekar um fólkið heldur einhverskonar vildarvina-eitthvað. Eins ógeðslega ósammála ég er Ögmundi þá er ég viss um að hann vilji mér og öllum hinum afskaplega vel með sínum afturhalds hugmyndum. Ég er líka alveg viss um að Pétur Blöndal vilji mér og mínum löndum jafnvel og Ögmundur með sínum frjálshyggjuhugmyndum. Ég er líka sannfærð um það að það að vera alþingismaður er ekki auðvelt starf.

Nokkrir sprenglærðir peningamenn hafa komið fram á allra síðustu dögum og sagt að við, þ.e. Ísland stefni í gjaldþrot. Sumir ganga jafnvel svo langt að segja að það væri e.t.v. best að við myndum lýsa okkur gjaldþrota sem fyrst.

Kannski er ég alveg græn en ég bara verð að upplýsa um hversu fáfróð ég er. Hvað í ósköpunum gerist ef þjóð verður gjaldþrota? Ég veit hvað gerist ef einstaklingur verður það, amk svona sirka en ég hef ekki hugmynd um hvað gerist þegar þjóð verður gjaldþrota.

Getur einhver hjálpað mér?

Ég er ung kona. Eiginlega vil ég bara láta kalla mig stelpu. Ég er 29 ára og á því eftir að lifa vonandi í u.þ.b. 55 ár til viðbótar. Ég er að reyna að koma undir mig fótunum í lífinu. Ég skulda fullt í námslán enda var ég að hossast í háskóla í 5 ár. Ég keypti mér líka mína fyrstu íbúð á því herrans ári 2007. Ég skulda sem sagt fullt af peningum. Vegna þessa hef ég nú örlitlar áhyggjur af ástandinu. Það mun sennilega koma verr við mig en marga aðra. Ég er nefnilega á þeim aldri. Ég gerði samt ekkert rangt. Ég tók enga kjánalega ákvörðun í peningamálum. Ég svona velti fyrir því mér hvort þessi Icesave-samningur sem þú vilt endilega negla muni ekki hafa alvarlegar afleiðingar fyrr minn fjárhag, og það sem meira er, fyrir þjóðina mína sem mér þykir svo vænt um. Ég er ekkert handviss um að svo sé en mér svona sýnist það. Mér finnst allt benda til þess að þetta sé algjörlega afleitur samningur sem gamli foringinn þinn, hann Svavar, hefur gert.