Í dag  beindi ég fyrirspurn til forsætisráðherra vegna ummæla Evu Joly, ráðgjafa sérstaks saksóknara í Kastljósinu í gærkvöldi.  Þar kom fram að hún teldi rannsókn á bankahruninu í uppnámi vegna þess að ekki væru veittir nægjanlegir fjármunir í rannsóknina.  Sagðist hún jafnframt ekki myndu leggja nafn sitt við áframhaldandi vinnu ef úr þessu yrði ekki bætt. 

Ég tel afar mikilvægt að taka þessar athugasemdir Evu Joly  alvarlega enda nýtur hún trausts bæði innan lands og utan fyrir störf sín.  Það er mjög brýnt að nýta krafta hennar og reynslu og það er ljóst að margir binda miklar vonir við störf hennar.  Hún telur rannsóknina á íslenska bankahruninu einhverja þá mikilvægustu rannsókn allra tíma í Evrópu og því ljóst að hér eru gríðarlegir hagsmunir í húfi.    Hún telur jafnframt nauðsynlegt að ríkissaksóknari viki með öllu vegna vanhæfis og  því vil ég jafnframt spyrja hæstvirtan ráðherra um skoðun hennar á því máli.

Í Kastljósi í gær var Tryggvi Þór, frambjóðandi xD í Norðaustur, að ræða við Sigríði Ingibjörgu, stöllu mína í Reykjavík, um þá hugmynd að afskrifa 20% af öllum húsnæðisskuldum landsmanna með einni aðgerð, flatt. Tryggvi Þór, sem hlaut kosningu í annað sætið hjá Sjöllum í prófkjöri, kemur nú eins og hvítskúraður postuli, hafandi verið efnahagsráðgjafi Geirs H. Haarde í hruninu og boðar erindið. Og hvert er fagnaðarerindið? Að fólk sem ekki þarf á því að halda fái afskrifað til jafns við þá sem bráðnauðsynlega þurfa. Nú veit ég ekki hvað Tryggvi skuldar í sínu húsnæði en ég veit hvað ég borga af mínum lánum. Og þó það sé býsna mikið, eins og hjá flestum öðrum, sé ég enga ástæðu til annars en að við Tryggvi borgum bara okkar húsnæðislán sjálf. Í máli Tryggva kom nefnilega fram að þótt hann tryði því að enginn þyrfti að borga þessi flötu 20% myndi vitaskuld koma til kostnaðarsamra björgunaraðgerða fyrir verst stöddu heimilin. Einhver þarf sumsé að borga á endanum!

Réttur til atvinnu og tækifæri allra til að sjá sér farborða er eitt af grundvallaratriðum jafnaðarstefnunnar. Aðgerðaáætlun stýrihóps ríkisstjórnar Samfylkingar og VG til að sporna við atvinnuleysi er því aðeins byrjunin á þeim aðgerðum sem ráðast þarf í til að koma í veg fyrir að atvinnuleysisbölið sé komið til að vera til lengri tíma. Þar er gert ráð fyrir mikilvægum verkefnum í byggingariðnaði, framkvæmdum við snjóflóðavarnir, gróðursetningarverkefnum, orkuviðhaldi og orkusparnaði auk veigamikilla verkefna sem líkleg eru til að skapa hér enn fleiri störf og vinna gegn brottflutningi yngra fólks. Þar má nefna hækkun endurgreiðslna vegna kvikmyndagerðar hér á landi, þróunarverkefni í ferðaþjónustu, frumkvöðlasetur í Reykjavík, sérfræðinga af atvinnuleysisskrá til nýsköpunarfyrirtækja og bætta samkeppnisstöðu sprota- og nýsköpunarfyrirtækja.

Ákvörðun Ingibjargar Sólrúnar í gær um að hætta í stjórnmálum, að sinni a.m.k., kom á óvart. Við höfum þekkst frá árinu 1992 og við vorum nánir samstarfsmenn í borginni meðan Reykjavíkurlistinn var við völd. Hún er einhver magnaðasti stjórnmálamaður sem ég hef kynnst, eldklár, fljót að greina kjarnann í málum og hefur mikið úthald. Það er því skiljanlegt að manneskja sem finnur að hún hefur ekki kraftinn og snerpuna sem þarf í því sem framundan er stígi niður. En ákvörðunin er einmitt svolítið í anda Sollu; kjörkuð og kom á óvart. En ég er jafnframt viss um að hún kemur aftur þegar hún hefur náð fyrri snerpu og styrk því íslenskir jafnaðarmenn þurfa á næstu misserum á öllu sínu besta fólki að halda. Að halda heilsu er mikilvægara en nokkuð annað og því dáist ég að þeirri ákvörðun hennar að forgangsraða rétt.