Grein mín sem birtist í Morgunblaðinu í morgun:

Skattaparadísin Ísland

Í byrjun árs 2013 mun evrópska viðskiptakerfið með mengunarkvóta (e. Emission Trading System) verða innleitt á Íslandi. Er það gert sem hluti af skuldbindingum sem Íslendingar hafa undirgengist í tengslum við EES samninginn í þeim tilgangi að minnka losun stórra iðnfyrirtækja á gróðurhúsalofttegundum.

Í stuttu máli miðar kerfið að því að þau fyrirtæki sem menga mikið í einhverjum skilningi borgi fyrir þá mengun. Með tímanum er áætlað að fyrirtækin muni keppast við að draga sem mest úr mengun til að þurfa að kaupa sem minnst mengunarleyfi. Þeir sem menga hlutfallslega lítið, svo sem heimili og smá fyrirtæki munu hins vegar tilheyra öðru kerfi (e. Effort Sharing) og greiða fyrir mengun í hlutfalli við það sem þau nota af eldsneytisgjöfum.

Kolefnaskattur á eldsneyti

Á morgun mæli ég fyrir þingsályktunartillögu okkar sjálfstæðismanna sem miðar að því að innleidd verði formleg fjármálaregla:

Alþingi ályktar, í þeim tilgangi að:
 
a. koma ríkisfjármálum í fastari skorður,
b. fjármálastefnan styðji betur við peningamálastefnuna,
c. skapa skilyrði fyrir lægri vöxtum á Íslandi til frambúðar,
d. skapa skilyrði til minni hagsveiflna, minni óvissu og aukins hagvaxtar, og
e. skapa skilyrði til þess að krónan geti þjónað sem lögeyrir á Ísland,
 
að fela fjármálaráðherra að undirbúa að innleidd verði og lögfest fjármálaregla sem hafi að markmiði að ríkisútgjöld vaxi ekki hlutfallslega meira á ári en sem nemur hlutfallslegri meðalframleiðniaukningu næstliðin 10 ár. Við útreikninga skuli nálga hlutfallslegan vöxt framleiðni með meðalhagvexti næstliðin 10 ár. Eingöngu verði heimilt að víkja frá þessari reglu í undantekningartilfellum og þá með minnst 2/3  hlutum atkvæða á Alþingi.

Greinargerð (stytt)

Stundum fer umræðan alveg út í móa á Íslandi:

„Another trend in the structure of the domestic debt over the last decade is the increasing importance of inflation-linked debt. Even though these instruments are not used, or, have low weights in most EM portfolios, they have been introduced by a number of countries as an alternative to nominal fixed-rate instruments to extend maturities and reduce currency and rollover risk. Some countries also issue linkers to reach an optimal debt portfolio, combining these instruments with fixed-rate securities. South Africa for instance who did not use inflation linked securities in 2000 had 16% of the portfolio in these instruments by 2009; Brazil managed to move the share of linkers from 6% to 22%; and Turkey that started using these instruments in 2006, had reached 10% in 2009. Inflation linkers have found strong demand from pension funds and non residents. This is good news as the literature on government debt provides support for some use of inflation-indexed debt, as much of the government’s revenues (that service the debt) are real in nature.“

Opnunarræða  á Global Economics Leaders Summit 2011, Changchun, Jilin-héraði, Kína, sem ég flutti rétt í þessu:

The New Financial Order

Modern capitalism has had its fair share of financial manias, panics, and crises. However, the current global financial exuberance stands out as exceptional. Unlike many previous economic setbacks it is not caused by external shocks (such as the oil crises of the 1970s) but (in retrospect) is the consequence of a long series of misguided policy decisions by legislators, governments, central bankers, surveillance authorities, and others. The failed policies involve large trade imbalances of major economies, excessively low interest rates, misguided deregulation of deposit money banks (pushing them towards universal banking), inadequate regulation of hedge funds, and various new financial instruments, such as credit default swaps, that are still poorly understood.

The second wave