Ögmundur, nú er ég satt að segja sorgmæddur. Segðu mér til hvers ég stóð á Austurvelli laugardag eftir laugardag ef ekki til þess að krefjast þess að það yrði farið ofan í saumana á því af hverju allt hrundi? Til að krefjast breytinga? Nú ætlar þú að taka það af okkur sem þar stóðum, ætlar að stöðva Landsdóm, stöðva að það verði farið ofan í saumana á ábyrgð mannsins sem var forsætisráðherra þegar ósköpin dundu yfir, formanns flokksins sem stýrði landinu í 18 ár þar til við fórum fram af.

Um daginn var framið rán í úraverslun, þrír af fjórum þjófum sluppu úr landi og heimaland þeirra vill ekki (getur ekki) framselt þá. Þeir sleppa. Á þá að láta þann sem var gómaður hér á landi sleppa? Á ekki að rétta yfir honum? Er það réttlæti?

Ég verð að viðurkenna að maður er við það að gefast upp. Kannski er bara best að við förum aftur í gamla farið. Sættum okkar bara við að Ísland sé þannig, hættum að taka á málum. Hættum að reyna að komast að því hvað fór úrskeiðis, gefumst upp á því að læra af misstökunum. Opnum aldrei aftur skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis. Maulum okkar iðnaðarsalt og höfum uppi möntruna, Ísland best í heimi. Lokum augunum.

Sumir halda að aðild að Evrópusambandinu útiloki samstarf eða samvinnu við ríki utan ESB. Svo sem Kína eða Indland. Varla getur það nú verið reyndin því í einhverjum samskiptum eiga nú Evrópusambandsríki við þessi ríki, eða hvað?

Við tökum þátt í norrænu samstarfi og ekki hefur það útilokað að við tækjum þátt í samstarfi við aðra. Eða stunduðum viðskipti við aðra. Við ættum líka að þekkja þetta af reynslunni, við áttum jú ríkja mest í viðskiptum við Sovétríkin meðan við hölluðum okkur hvað mest að Bandaríkjunum.

Nei, þegar menn segjast ekki vilja loka á Indland og Kína og hafna þar með aðild að Evrópusambandinu eru menn að seilast heldur langt. Tilgangurinn farinn að helga meðalið.

Hver er hún? Evrópuhugsjónin? Kannski er hún mismunandi í hugum flestra. Sumir sjá ef til vill bara eitt stórt samsæri stórfyrirtækja eða stórkapítalista. Aðrir sjá óheftan sósíalisma, jafnvel kommúnisma. Og flestir væntanlega eitthvað þar á milli.

Það er þó nokkuð ljóst að upphaf Evrópusambandsins má rekja til þess að menn vildu koma í veg fyrir frekari stríðsátök í Evrópu. Það hefur tekist að mestu. Átökin á Balkanskaganum eru undantekningin og má eflaust deila um hversu vel Evrópusambandið tók á því máli. Nú er staðan hinsvegar sú að ríkin vilja öll verða aðilar að Evrópusambandinu ef þau eru ekki þegar orðin það.

Þar liggur líka besti möguleikinn á friði og hagsæld þeirra.

Þannig að Evrópusambandið hefur vissulega stuðlað að friði í Evrópu. Og reyndar víðar, þótt illa hafi gengið að tempra árásargirni Bandaríkjamanna og á tíðum samskonar þankagang Breta - undir stjórn Verkamannaflokksins af öllum. En það er annað mál.

Breytingarnar á ríkisstjórninni gætu heppnast en það er þá eingöngu vegna þess að þær eru uppstokkun á verkefnum í leiðinni. Það var öllum ljóst að ekki var hægt að halda áfram með Jón Bjarnason innanborðs. Það sést líka á viðbrögðum hans. Pólitík Jóns snýst um Jón Bjarnason. Það kann aldrei góðri lukku að stýra. En það hefði ekki gengið að gera eingöngu mannabreytingar.

Sjáið muninn á viðbrögðum Jóns og Árna Páls Árnasonar. Hann fer úr ríkisstjórn vegna þess að einhver varð að fylgja Jóni og þrátt fyrir að hann sé settur af hefur hann spilað þannig úr sínum hundum að hann er sterkari nú en áður. Kristján Möller hefur ekki haldið þannig á sínum spilum og alls ekki Jón Bjarnason.

En uppstokkun er til bóta. Það bætir stjórnsýsluna að fækka og styrkja ráðuneytin. Þau hafa mörg hver verið alltof veik fyrir utan að stunda fyrst og fremst hagsmunagæslu fyrir þrýstihópa í stað þess að þjónusta almenning eða framfylgja vilja löggjafarvaldsins.