Sá sem sefur með hundum vaknar með flær segir máltæki eitt allgott.
Í síðustu viku festi vefmiðillinn Pressan kaup á Eyjunni eða keypti upp samkeppnina eins og íslenskir viðskiptamenn hafa oft þurft að gera því þeir geta í raun ekki starfað í samkeppnisumhverfi heldur kjósa fákeppni og einokun sé þess nokkur kostur.
Í eigendahópi Pressunnar/Eyjunnar má nú kenna fríðan flokk. Þar er fremstur Björn Ingi Hrafnsson fyrrum stjórnmálamaður sem starfaði ötullega að eigin hag um árabil á kostnað Reykvíkinga. Þar er blaðafulltrúi Framsóknarflokksins og fótgönguliði Steingrímur Ólafssonog Rúnar Hreinsson náinn samstarfsmaður Björns Inga og kosningastjóri. Aftar í fylkingunni glittir svo í kámug trýnin á fyrrum útrásarvíkingum bakvið slæður eignarhaldsfélaga. Ég geri fastlega ráð fyrir því að nýr og stærri  vettvangur geri þeim kompánum kleift að verja þá sem lögðu Ísland í rúst, af meiri atorku en áður og ná til enn fleiri auðsveipra sálna sem vilja trúa því að glæpamenn séu rangindum beittir.

Ákvörðun Hæstaréttar er áfall fyrir þjóðina í margvíslegum skilningi. Hún er áfall fyrir landskjörstjórn, áfall fyrir ríkisstjórnina og áfall fyrir forsætisráðherra og áfall fyrir orðspor Íslands. Hún er vandlega undirbúinn lítill sigur í stærra stríði milli þeirra sem vilja breytingar og hinna sem vilja óbreytt ástand.
Þrátt fyrir yfirlýsingar ríkisstjórnar um að stjórnlagaþingið megi ekki taka af þjóðinni sé ég ekki í fljótu bragði hvernig á að færa þjóðinni stjórnlagaþing svo trúverðugt megi teljast. Verði boðað til nýrra kosninga í skugga þessa álits mun frambjóðendum fækka verulega og kjörsókn líklega verða enn minni en áður. Auk þess má vænta þess að „lyfseðlar“ verði notaðir í mun ríkari mæli en áður þar sem mönnum er betur ljóst en áður hve vægi fyrsta sætis á hverjum seðli er mikið.
Sumum finnst freistandi spara fé og tíma með því að  stytta sér leið framhjá áliti Hæstaréttar með því að láta þingið skipa nefnd sem hinir áður kjörnu fulltrúar sætu í. Um slíka ráðstöfun verður aldrei neinn friður og kallar einungis fram réttmætan vafa varðandi umboð fulltrúanna og leggur óvinahernum vopn í hendur.

Þriðja tölublað annars árgangs Fréttatímans kom hér inn um lúguna í morgun líkt og aðra föstudaga. Fréttatíminn er nýtt vikublað sem ég les oftast mér til skemmtunar og fróðleiks því margt í efnisvali og framsetningu blaðsins fellur mér vel. Þar vinna nokkrir langreyndir blaðamenn og fréttasnápar og sumir þeirra hafa skipað sér í fremstu röð í sínu fagi og það með réttu.
Í þessu þriðja tölublaði er viðtal við Þór Gunnlaugsson meintan læknamiðil. Hann er  lögregluþjónn á eftirlaunum sem virðist hafa snúið sér að því að heilun og lækningastarfsemi.  Hann markaðssetur starfsemi sína af talsverðri útsjónarsemi í viðtalinu með því stilla sér upp við hlið þekkta vörumerkja á þessu sviði á borð við Þorleif frá Bjarnarhöfn og Einar Einarsson frá Einarsstöðum sem voru hvor á sinni öld rómaðir fyrir meinta hæfileika sína.
Hinn fyrrum löggæslumaður segist ferðast eftir hugboðum þvert um heiminn til að lækna fólk og  klykkir svo út með því að segjast hafa fengist talsvert við ofvirk börn.

Það er auðvelt að strengja áramótaheit en erfiðara að fylgja þeim eftir. Ég er tíður gestur í ónefndri líkamsræktarstöð og sé að þessa dagana er góð aðsókn að stöðinni. Ef ég vildi skopast að samborgurum mínum þá myndi ég segja að hinir sakbitnu hamstrar sem troða tröppuvélar í svitabaði væru á harðaspani undan aukakílóum og sukki jólanna.
Þeir sem henda gaman að hjarðhegðun gefa sér þær forsendur að þegar kemur fram í febrúar leggist hverflynd alþýðan að konfektbaukum sínum á ný og gleymi strengdum áramótaheitum þar til á sama tíma að ári.
Ég held að margir skilji vel að lífið er langhlaup og geri sér grein fyrir því að ekki þýðir að breyta lífsstíl sínum í einhverjum krampakenndum átökum. Í þeim efnum er sígandi lukka best og betra að fara hægt og komast á leiðarenda.