Undarlegt er það, hversu stundum er hægt að snúa hlutum gersamlega á haus.  Það var áberandi í viðtali við Þór Saari alþingismann í útvarpinu nú í kvöld.  Var þar rætt við þingmanninn um Icesave-málið og fyrirhugaða þjóðaratkvæðagreiðslu um helgina. 

Formaður Sjálfstæðisflokksins, Bjarni Benediktsson, hefur kastað sauðargærunni og lýsir því nú fjálglega yfir í fjölmiðlum að þjóðaratkvæðagreiðslan um Icesave muni snúast um líf eða dauða ríkisstjórnarinnar.  Fram að þessu hafa forystumenn flokksins ítrekað haldið því fram að svo sé ekki.  Nú á bersýnilega að tjalda öllu sem til er í þágu þeirra þröngu flokkshagsmuna að koma ríkisstjórninni frá svo Sjálfstæðisflokkurinn geti sest í stjórnarráðið – eina ferðina enn – og tekið að sér landsstjórnina.  Og þá væntanlega haldið áfram þar sem frá var horfið á haustdögum 2008.

Nóbelsskáldið var sannast sagna óviðjafnanlega skarpskyggn á sálartetur þjóðar sinnar og hvaða Íslendingur finnur ekki Bjart í sjálfum sér, svona á köflum að minnsta kosti. Mér hefur fundist þetta vera sérlega áþreifanlegt undanfarið ár, þegar við höfum gengið í gegnum miklar þrengingar og erfiðleika, efnahagslega, pólitískt, félagslega, siðferðilega. Og stoltið oft svolítið sært, ekki síst í samskiptum við aðrar þjóðir.

Í hartnær tvo áratugi fór Sjálfstæðisflokkurinn með forystu í landsstjórninni hér á landi.  Að frumkvæði Alþýðuflokksins sáluga var þáverandi nýkjörinn formaður Sjálfstæðisflokksins, Davíð Oddsson, leiddur til valda í kjölfar kosninganna 1991.  Það var gert þrátt fyrir að 3ja flokka mið-vinstri stjórnin sem þá sat, hafi haldið meirihluta sínum og þá tiltölulega nýverið komið á þjóðarsáttarsamningum og unnið bug á áralangri verðbólgu.