Landsdómsmálin voru á flestan hátt óhefðbundin þingmál. Þar brugðu þingmenn sér í hlutverk saksóknara. Til grundvallar ákvörðun sinni höfðu þeir m.a. niðurstöður þeirrar rannsóknarnefndar sem Alþingi sjálft skipaði, í þeim tilgangi að rannsaka orsakir og aðdraganda bankahrunsins.

Þeim var ekki ætlað að taka ákvörðun á grundvelli þess í hvaða stjórnmálaflokki þessir fjórir ráðherrar voru eða hvort þeir teldu þá „eiga það skilið“ að vera dregnir fyrir dóm. Þeir áttu aðeins og eingöngu að leggja mat á hvort þeir teldu líklegra en ekki að þeir yrðu fundnir sekir um brot á lögum um ráðherraábyrgð.

Það var þeirra persónulega mat og eigin sannfæring sem átti að stýra afstöðu þeirra. Að sama skapi áttu stjórnmálaflokkar auðvitað ekki að móta sér stefnu í málinu sem slíku.

Nokkur umræða hefur spunnist um þann möguleika að ríkið selji hluta af Landsvirkjun. Árni Páll Árnason efnahags- og viðskiptaráðherra hefur m.a. lýst þeirri skoðun sinni að slíkt eigi að skoða með opnum huga, enda geti hann séð marga kosti í þeirri hugmynd. Máli sínu til stuðnings bendir hann m.a. á að fordæmi fyrir slíku megi finna í Noregi, þar sem stjórnvöld hafi valið blandaða leið í eignarhaldi Statoil og reynslan af því sé almennt álitin góð. Jafnframt hefur hann bent á og rökstutt mikilvægi þess að til lengri tíma verði fundin leið til að afnema eigendaábyrgð ríkisins á skuldum Landsvirkjunar.

Ég er nokkuð sannfærður um að meirihluti þjóðarinnar séu á svipuðu róli og efnahags- og viðskiptaráðherra í þessu máli og því beri stjórnvöldum skylda til að skoða þessa hugmynd af yfirvegun og með opnum hug.

Ísland allt árið
Aðalfundur Samtaka sveitarfélaga á höfuðborgarsvæðinu sem haldinn var í gær 4. nóvember, samþykkti ályktun þess efnis að óska eftir samstarfi við ráðuneyti ferðamála um uppbyggingu snjóframleiðslu í Bláfjöllum. Þannig vilja sveitarfélögin á svæðinu taka höndum saman með ríkisstjórninni og byggja upp vetrarferðaþjónustu á Íslandi – undir merkjum átaksins „Ísland allt árið“.

Það er þó ekki nema rétt um ár síðan Jón Gnarr borgarstjóri í Reykjavík viðraði þá hugmynd í viðtali í Kastljósi að loka ætti skíðasvæðinu í Bláfjöllum í nokkur ár. Þannig taldi hann að spara mætti borgarsjóði allt að hundrað milljónir króna, sem gætu þá runnið til annarra og brýnni málefna.

Hugmyndir Jóns féllu eðlilega í grýttan jarðveg hjá skíðaiðkendum. Hugsunin á bak við hana var og er engu að síður eðlileg og réttmæt. Hvort sem okkur líkar það betur eða verr þá er veruleikinn sá að umrætt skíðasvæði hefur í raun ekki sinnt hlutverki sínu um langt árabil. Ástæðan er einföld. Það vantar snjó.

Það voru víst margir sem beinlínis supu hveljur þegar borgarstjórinn viðraði á dögunum þá skoðun sína að leggja ætti af skólaskyldu á Íslandi. Einhverjir tóku orð hans jafnvel persónulega og túlkuðu þau umsvifalaust sem ómaklega árás á sig. Einhverstaðar las ég að hann (borgarstjórinn) ætti að hafa vit á því að þegja um það sem hann væri ekki sérfræðingur í og á öðrum stað las ég að hann ætti ekki að dæma allt skólakerfið út frá sinni eigin döpru reynslu.

Borgarstjórinn hefur hins vegar lög að mæla. Ummæli hans ollu mér a.m.k. ekki hugarangri eða öðrum líkamlegum óþægindum. Raunar færðist yfir mig óvænt von um að kannski væru straumhvörf í aðsigi – von um að samfélagið væri jafnvel hægt og sígandi að safna kjarki til að skora á hólm viðtekin sannindi.

Samfélög þróast stöðugt en kerfi hafa ríka tilhneigingu til að staðna, a.m.k. þróast þau gjarnan mun hægar en þau samfélög sem þeim er ætlað að þjóna. Þess vegna er nauðsynlegt að skora þau reglulega á hólm, efast um tilverurétt þeirra og máta þau við samfélagið á hverjum tíma. Skólakerfið er þar engin undantekning. Það verður einfaldlega að svara kröfum samfélagsins á hverjum tíma.