Samkvæmt nýjustu könnuninni um fylgi flokka í Reykjavík kemst Jón Gnarr ekki inn í borgarstjórn.  Það kemur mér satt að segja á óvart en er satt að segja fegin. Þó að mér finnist djókið ágætt held ég að þau verkefni sem eru framundan í Reykjavík séu þess eðlis að við þurfum annað en bara góðan húmor  til að ná tökum á ástandinu og forgangsraða rétt. Þar kemur Sóley Tómasdóttir sterk inn. Hún er reyndar annálaður húmoristi líka, en jafnframt með reynslu, hugsjónir og rétta forgangsröðun.

Talandi um húmor og pólitík þá var Þráinn líka mjög fyndinn í morgun þegar hann upplýsti kjósendur um að 5% þjóðarinnar væru fábjánar. Ég er ekki viss um að Þráinn hafi haft erindi sem erfiði í því að sannfæra fólk um réttmæti listamannalauna.

Hræðslan er afl valdsins. Valdhafar um allan heim hafa alltaf óttast þegna sína því þegnarnir veita völd og þegnarnir geta líka tekið völdin til baka. Valdhafarnir beita því óttanum til að friða eigin hræðslu. Þeir ógna og hræða þegna sína, kúga þá til hlýðni. Skýrustu dæmin af þessu tagi eru harðstjórar, einræðisherrar sem kúga þegna sína með ofbeldi. Pinochet, Pol Pot, Papa Doc. Allir steyptir í sama mót. Hræddir litlir karlar sem hræddu aðra til að sefa eigin hræðslu. Hundruðir annarra hafa fetað sömu slóð. Fyrr eða síðar hefur hins vegar alltaf orðið til afl sem hefur risið upp og boðið hræðslunni byrginn.

Enginn skyldi ætla að hugsunarháttur sem þessi einskorðist við einræðisherra. Lýðræðislega kjörnir valdhafar þjást af sömu hræðslu, kannski ekki í sama mæli en engu að síður. Og ekki bara þeir. Heilu þjóðfélagshóparnir, valdastéttir sem lifa í stöðugum ótta við að missa yfirburði sína og völd. Völd sem þeir hafa ekki unnið til. Eins og feðraveldið.

Steingrímur J. Sigfússon byrjaði erindi sitt á því að leggja út frá spurningunni  - Hvernig finnst okkur að myndin af okkur Íslendingum eigi að vera? Mig langar að nýta þetta sjónarhorn hans með því að spyrja ykku- Hvernig finnst ykkur að myndin af okkur, Vinstrihreyfingunni - grænu framboði eigi að vera?

Eftir allt of langa setu nýfrjálshyggju og hægri manna. Eftir áratuga sóðaskap, græðgi og valdabaráttu þar sem hver maður (karlmaður) reyndi að skara eld að eigin köku tók ríkisstjórn okkar við. Ríkisstjórn Vinstrihreyfingarinnar - græns framboðs og Samfylkingarinnar.

Í umboði kjósenda tóku þessir flokkar að sér að taka til. Ég verð að segja að mér finnst ansi vel að verki staðið á skömmum tíma. Fulltrúar okkar á þingi hafa unnið þrekvirki, lagt nótt við dag í að sópa saman brotin, heyja varnarbaráttu eða jafnvel stórbæta hag hópa í samfélaginu líkt og Katrín Jakobsdóttir gerði með hækkun grunnframfærslu námslána.

Nú eru örfáir dagar í kosningar. Það er frekar furðulegt að standa í kosningabaráttu á þessum erfiðu tímum. Kosningabaráttan er rétt nýhafin en samt eru flestir löngu komnir með upp í kok af stjórnmálum því umræða um þau, stöðu þjóðarbúsins, Alþjóðagjaldeyrissjóðinn,  stýrivexti, o.s.frv. hefur verið alls ráðandi síðan hrunið varð í október.

Frá byrjun október létu stjórnvöld óánægju þegna sinna sem vind um eyru þjóta. Stjórnvöld þóttust of upptekin við að bjarga málunum til að geta átt samráð við þjóðina, enda virtist mikil óvissa ríkja um það meðal sumra ráðamanna hver þjóðin væri eða hver gæti yfir höfuð talað í nafni hennar. Í huga almennings sem barði taktinn fyrir utan Alþingi var þó ljóst að stjórnvöld gátu ekki lengur talað í nafni þjóðarinnar.

Að endingu sprakk stjórnin. Vinstri græn, flokkurinn sem gjarnan var brigslað um að vera sífellt á móti öllu,  komst í minnihlutastjórn með Samfylkingunni og hefur eytt síðustu áttatíu dögum í að bjarga því sem bjargað verður fyrir kosningar.