Haukur Már Helgason ritar fróðlegt yfirlit yfir þanka Anders Behring Breivik.

Ég biðst afsökunnar á bloggleti til langs tíma - og að birtast svo með tilvísun í annan mann - en þessi grein sýnist mér ómissandi upphaf á þeirri greiningu og umfjöllun sem þarf að fara fram.  

Úr niðurlagi greinarinnar:

Fyrrum formaður Framsóknarflokks, Guðni Ágústsson sagði síðla árs 2008, "það er ekki til neitt siðgæði í rauninni nema kristið siðgæði".

Þetta sagði Guðni úr ræðustól alþingis, en lét svo ritara breyta textanum, svo nú stendur á vef alþingis: 

Það er í rauninni ekki til neitt sem hefur bætt heiminn jafnmikið og kristið siðgæði.
(alþingi 22.05 2008)

Hvorug fullyrðingin hugnast mér vel - og reyndar vitum við í dag að tengslin milli kristni og siðgæðis eru afskaplega haldlaus þegar á reynir.  Innan kirkjunnar má finna gott fólk í bland við illmenni (og allt þar á milli) - rétt eins og annars staðar í þjóðfélaginu.

Sem er kannski eðlilegt?

En óneitanlega eykur það á ljótleikann í hneyksli kirkjunnar, hve sumir þátttakendur hafa hreykt sér af háum stöllum síðustu ár - oft með töluverðri fyrirlitinu í garð þeirra sem ekki trúa.

Þetta má t.d. sjá á eftirfarandi tilvitnunum í Karl Sigurbjörnsson, biskup, sem birtust á vef Vantrúar í febrúar, 2008.

Þegar Ástralir veittu íbúum Papúa Nýju-Gíneu sjálfstæði, upp úr 1975, var komið upp pólitísku kerfi að vestrænni fyrirmynd.  Stjórnmálaflokkar stofnaðir og kosið til þings.

Fram að því höfðu hundruð ættbálka (wantoks) í eyríkinu kosið hver sinn leiðtoga (Big Man), en sá var valin sem best gat skaffað fólkinu gögn og nauðsynjar.

Afleiðingin af Westminster kerfinu var öngþveiti.

Fyrir kjósendur var framandi að hugsa um heildarhagsmuni eyríkisins; töldu sig reyndar lítið eiga sameiginlegt með "þjóðinni".  Menn vildu bara sinn leiðtoga, sem skaffaði vel.  Hvort sú sköffun rýrði rétt annarra ættbálka - þjóðfélagsþegna - skipti kjósendur litlu máli.

Eins var það með stóru mennina, leiðtoganna, sem rötuðu sumir inn á þing.  Þeir komust ekki úr hlutverkinu - og létu því öll þau gæði og pólitískar veitingar renna beint til stuðningsaðila, vina og vandamanna.  
Ættbálkurinn var númer eitt, tvö og þrjú - þjóðin, sem slík, komst aldrei að.

En líkt og Francis Fukuyama segir í formála bókarinnar The Origins of Political Order*, er erfitt að gagnrýna þetta.  Ættbálkaskiptingin er áberandi í pólitíkinni, hvert sem litið er.

Gunnlaugur M. Sigmundsson stefndi mér ekki í kjölfar nýlegrar færslu, en hann sendi mér tölvupóst.  Tekið skal fram að textinn var vingjarnlegur í alla staði.

Efnislega segir Gunnlaugur mig ekki skilja hverju stefnan snúi að.

Ég fagna því.

Umrætt blogg var öðru fremur gagnrýni á að Teiti Atlasyni væri stefnt fyrir að vekja athygli á gömlum heimildum, t.d. af timarit.is.  Mér sýnist Gunnlaugur gefa í skyn ég skilji ekki málið - sem þýðir þá væntanlega að stefnan snýr ekki að heimildanotkuninni sem slíkri?

Það er gott, því satt best að segja hefði mér þótt slík afskiptasemi stappa nærri sturlun.  

Þess utan væri það auðvitað, að mínu mati, hámark heigulsháttarins að kæra Teit fyrir slíka upprifjun - fremur en þá sem rituðu frumheimildirnar.  Það er ágætt að vita stefna Gunnlaugs er ekki á því plani (ef ég skil hann rétt).

Málið snýr þá líklega að einhverju sem Teitur ritaði frá eigin brjósti (en það hefur hann fjarlægt).