Kvikmyndin Eldfjall, bæði myndin sjálf, stórleikur Theodórs Júlíussonar og tilþrif annarra, hreif mig mjög á sínum tíma og gat ég ekki orða bundist hér á blogginu.

Kemur ekki á óvart að hún hljóti flestar tilnefningar til Edduverðlauna.

Síðan er það ánægjuefni á öðrum vettvangi að sjá að vefur ruv hefur verið valinn besti vefurinn með afþreyingarefni.

Land, tunga og þjóð, þetta eru hornsteinar íslensks samfélags þótt sótt sé að tveimur þeirra, landinu og tungumálinu.

Á Facebook má glögglega sjá hina miklu framsókn enskunnar sem samskiptatungumáls hjá unga fólkinu.

Væri verðugt viðfangsefni að kanna sívaxandi útbreiðslu hennar, því að ég get varla ímyndað mér að nein sjálfstæð þjóð láti sér standa á sama um það að á slíkan hátt sé sótt að þjóðtungu hennar.

Svipað fyrirbæri var uppi á fyrstu áratugum 19. aldar. Þá þótti svo fínt og "in" að nota dönskuna sem mest, svo að slett sé vinsælu ensku orði sem nú er "in", að aldrei í sögu þjóðarinnar var hún nær því að glata helsta sérkenni sínu.

Sem oftar var það útlendingur, Rasmus Kristján Rask, sem virkjaði öfluga Íslendinga á borð við Jónas Hallgrímsson og Fjölnismenn, til þess að koma íslenskunni til hjálpar og blása í hana því lífi sem í henni býr.

Það var líka útlendingur sem opnaði augu Íslendinga fyrir gildi íslenska hundsins, sem var í útrýmingarhættu og einnig útlendingur sem var í fararbroddi þeirra sem bentu á gildi Þjórsárvera.

Símaskráin, sem um er getið í frétt mbl.is sem þessi pistill er tengdur við er að vísu með forsíðu þar sem þeim, sem nota hana, er nú boðið að líma sérstakan límmiða yfir Gillz.

En það þarf meira til ef einhverjir vilja útbúa símaskrána þannig að límt sé yfir hann eða nafn hans til fullnustu því inni í henni eru myndir af að minnsta kosti 27 manns, sem eru kynntir sem meðlimir "Heiðurslista Gillz."

Aftast í bókinni er síðan að finna myndir af 20 líkamsræktarstellingum í boði Gillz, þar sem aldrei eru færri en tveir í hverri stellingu. Þar af eru tíu myndir af Gillz í líkamsræktrarstellingum með konum og nöfn tveggja annarra æfinga gætu orkað tvímælis eftir hugarfari þeirra sem skoða myndirnar, "rass-í-rass" stellingin og "six-pack"-stellingin.

Með því að útvega sérstaka límmiða til að líma yfir Gillz er notendum símaskrárinnar stillt upp gagnvart því vali hvort þeir vilji notað miðann eða ekki og þar með hvort þeir, sem sjá viðkomandi símaskrá, sýnist eigandinn hennar hafa tekið afstöðu í málum Gillz eða ekki.

Frásögn Eiríks Inga Jóhannssonar af baráttu hans og félaga hans fyrir lífi sínu minnir um margt á frásögn Guðlaugs Friðþórssonar eftir Helliseyjarslysið 1984.

Báðir komast lífs af vegna þess hvernig þeir bregðast rétt við aðstæðum, missa aldrei móðinn og hugsa ekki síður um sálfræðilegu hliðina en hina líkamlegu.

Báðir eru nokkra stund í samfloti með félaga sínum þar til hann er allt í einu horfinn.

Báðir efla þrek sitt með því að efna til ímyndaðrar samræðu, Guðlaugur við mávana, Eiríkur Ingi við þyrlubjörgunarmennina þar sem Eiríkur persónugerir flugstjórann í Jónasi, vini sínum, íslenskum þyrlustjóra.

Báðir leita á náðir tóna og ljóða og hugsa til náskyldra. Báðir leggjast frekar til baksunds en að synda á bringunni og reyna að ganga ekki um of á orkuforðann.  

Eiríkur nærir hugann í fárviðri og stórsjó með því að hrífast af þeirri hrikalegu náttúrufegurð sem hann sér í himinháum "brimbrettabrimsköflum"  og hafróti.

Guðlaugur er hugsi yfir því að hann skuldi vini eða vinum peninga og biður bænir og leitar í því andlegs styrks.