Ég keyrði fram hjá McDonalds í kvöld og gat ekki betur séð en að þar væri nóg að gera, bæði var fullur salur af fólki og bílaröðin teygði sig út á götu. Það lítur því út fyrir að landsmenn ætli að kveðja staðinn með stæl.

Það hefur hins vegar verið athyglisvert að fylgjast með viðbrögðum manna eftir að tilkynnt var að staðurinn myndi loka. Sjálfskipuð menningarelíta þessa lands (sem flestir lifa á launum frá skattgreiðendum og eyða deginum að mestu í að spá og spekúlera í það hvað Íslendingar eru ömurlegir fyrir að vera ekki eins og þau á meðan þau drekka dýra kaffibolla í 101 Reykjavík) hefur fagnað brotthvarfi McDonalds og tala eins og landið hafi verið læknað að slæmum sjúkdómi.

Þetta sama fólk hoppar hæð sína af gleði á sama tíma og Domino‘s, KFC, Taco Bell og Subway eru hér áfram svo fátt eitt sé nefnt um amerískar skyndibitakeðjur sem ættu skv. öllu að bera sömu sjúkdóma.

Venjulegt fólk drífur sig hins vegar og fær sér einn „macca“ á meðan völ er á.

Það virðast margir líta á McDonalds sem einhvers konar tákn „alheimskapítalisma“ eða fulltrúa „græðgisvæðingarinnar“ eða hvernig sem menn ímynda sér það verta í heiminum. Þannig brenglað hugarfar segir segir auðvitað meira um þá sem þannig hugsa heldur en staðinn sjálfan enda enginn neyddur til að snúa viðskiptum sínum þangað. Best er þegar maður les að menn séu að fagna brotthvarfi McDonalds – og taka fram í sömu setningu að þeir hafi hvort eð er ekki verslað þar.

Eigendur staðarins hafa í hyggju að opna nýjan stað. Það er auðvitað óskandi að sá staður gangi vel og núverandi starfsmenn haldi vinnunni sinni. Ég þori varla að gera ráð fyrir því að menningarbesserwissarnir voni að þetta fólk missi vinnuna.

Það er aðeins tvennt sem á að ráða því hvar maður verslar. Annars vegar verð og hins vegar gæði. Ef fólk vill fá sér góðan hamborgara og borga X mikið fyrir hann þá á ekki að skipta máli hvað staðurinn heitir. Allt annað er bara snobb eða sérviskuháttur.

Rithöfundurinn Andri Snær Magnason, sem einmitt skrifaði einhverja bók um það hversu ömurlegir Íslendingar eru, vill að McDonalds-skiltið verði rifið niður með sama hætti og styttan af Saddam Hussein var rifin niður í Íraksstríðinu.

Andri Snær ætti frekar að þakka fyrir að búa í landi þar sem McDonalds er versti „óvinurinn“ en ekki Saddam Hussein.

(annars ætlaði Andri Snær alltaf að koma með einhverjar góðar business hugmyndir sem ættu að vera betri en Kárahnjúkavirkjun. Langar Andra Snæ ekkert deila þessum hugmyndum með okkur hinum, svona ári eftir efnahagshrun?)