Það eru heldur kaldar kveðjurnar sem Steingrímur Jóhann Sigfússon, fjármálaráðherra (og de facto forsætisráðherra) sendir landsmönnum í kringum jólin.

Steingrímur Jóhann hefur nú verið fjármálaráðherra í um 10 mánuði. Eftir að hafa sent málaliða sína til árása á Alþingishúsið og stjórnarráðið, og í leið lýðræðislega kjörna fulltrúa, í upphafi þess árs sem nú er að líða komust Vinstri grænir (VG) til valda eftir 10 ára eyðimerkurgöngu í stjórnarandstöðu.

Á meðan allir höfðu það nokkuð gott datt engum í hug að kjósa VG. Það var ekki nema af því að Sjálfstæðisflokkurinn klúðraði málum svo illa, með aðstoð Samfylkingarinnar, að þjóðin ákvað að kjósa VG til valda (og um leið að fyrirgefa Samfylkingunni).

Steingrímur Jóhann hreykir sér að kosningasigri VG í „jólakveðju“ til liðsmanna sinna. Hann reyndar má það alveg, Vinstri grænum gekk mjög vel í síðustu kosningum. Steingrímur Jóhann sleppir því þó að minnast á það að það þurfti algjört efnahagshrun til að fólk tæki þá ákvörðun að kjósa yfir sig vinstri stjórn.

Steingrímur Jóhann er skeleggur stjórnmálamaður, það verður ekki af honum tekið. En hann er meira en það. Mér er skapi næst að segja að hann sé illa innrættur en þar sem við hægri menn kunnum að koma fram við andstæðinga okkar af virðingu læt ég það ógert. Það er engu að síður vandasamt að bregðast við því hatri og fyrirlitningu sem Steingrímur Jóhann og helstu liðsmenn hans í VG bera til mín og skoðanabræðra minna og systra.

Já, það er ekki hægt að líta öðruvísi á orð og gjörðir Steingríms en beint hatur. Til samanburðar má taka annan forystumann innan VG, Ögmund Jónasson. Ögmundur er mikill hugsjónarmaður. Pólitískar skoðanir hans byggjast fyrst og fremst á ákveðinni hugmyndafræði, sósíalískri auðvitað, en ólíkt Steingrími lítur hann á pólitíska andstæðinga sína fyrst og fremst sem pólitíska andsæðinga, ekkert annað.

Ögmundur hatar hugmyndafræði hægri manna en virðir fólkið. Það sama verður ekki sagt um Steingrím Jóhann. Hann hatar mennina jafn mikið og hugmyndafræðina, ef ekki meira.

Nú er Steingrímur Jóhann ekki vitlaus maður og hann veit að hér á landi hefur frjálshyggjan í raun aldrei ráðið ríkjum. Samt nýtir hann hvert tækifæri sem hann fær til að úthúða frjálshyggjunni. En það hentar hans málstað að tönglast á því, svona eins og ef maður segir sama hlutinn nógu oft þá verði hann sannur. Í „jólakveðju“ sinni til liðsmanna VG segist Steingrímur Jóhann fagna því að frjálshyggjan hafi ekki fengið meiri tíma, hrun hennar hafi verið mikið og óheyrilega kostnaðarsamt en um leið sé jarðvegurinn frjór.

Þessi svokallaða frjálshyggja hefði í raun ekki verið kostnaðarsöm nema af því í að stjórnvöld ákváðu að taka pening skattgreiðenda til að bjarga ákveðnum fyrirtækjum. Steingrímur Jóhann er í raun „stjórnarformaður“ Íslands enda stjórnar ríkið mörgum af stærstu fyrirtækjum landsins. Svo mikil var frjálshyggjan.

Sjálfstæðisflokkurinn gerði mikið af mistökum, þau stærstu voru líklega að fara í stjórn með Samfylkingunni. En til að hræða fólk vill Steingrímur frekar kenna frjálshyggjunni um, það hentar betur.

Draumur skattaáhugamanna verður að veruleika

Eins og fyrr segir verður tekið upp þrepaskipt skattkerfi um áramótin. Ég þykist vita að þeir félagar Steingrímur Jóhann og yfirmaður hans, Indriði H. Þorláksson (sem lét einu sinni hafa eftir sér að það ætti að skattleggja öll mannleg gæði) munu skála fyrir því á miðnætti á gamlárskvöld. Þarna er áratugagamalt áhugamál þeirra orðið að veruleika.

Í „jólakveðju“ sinni segir Steingrímur Jóhann að hið nýja tekjuskattskerfi verji „hina tekjulægstu fyrir skattahækkunum og dreifir byrðunum á allt annan og réttlátari hátt en skattkerfi frjálshyggjunnar gerði. Það þurfti Vinstrihreyfinguna  – grænt framboð til.“

Einmitt. Þetta er auðvitað ekki rétt en tilgangurinn (blekkingin) helgar meðalið. Þeir tekjulægstu verða jafn illa út úr skattaárásum ríkisstjórnarinnar og „hinir ríku“ sem liðsmenn VG tala daglega um að berja á. Það má vel vera að fyrir fámennan lágtekjuhóp verði staðgreiðsluhlutfallið lægra eftir áramót. Sú „lækkun“ verður þó étin upp og gott betur með öðrum hærri gjöldum, s.s. hækkun á VSK og öðrum gjöldum.

Tekjuhalli ríkissjóðs er ekki afsökun VG-liða fyrir því að hækka skatta. Ef ríkið á ekki fyrir útgjöldum sínum er aðeins eitt til ráða, að minnka útgjöldin. Hvorki VG né Samfylkingin hafa til þess vilja, getu né þor.

Í raun munu allir þeir sem á annað borða nenna eða vilja vinna greiða hærri skatta. Það er ekki frjálshyggjunni að kenna, heldur er um gamla drauma VG-liða að ræða. Við skulum ekki gleyma því að VG-liðar hafa ALLTAF talað fyrir skatthækkunum og verið á móti ÖLLUM skattalækkunum síðustu ára.

Framtíðarkjósendur búnir til

Steingrímur Jóhann veit að til að búa til framtíðarkjósendur þarf að hækka skatta og minnka kaupmátt. Eftir hrakfarir og mistök Sjálfstæðisflokksins síðustu ár verður auðvelt að kenna frjálshyggjunni um allt sem miður fer og telja fólk trú um að það þurfi að kjósa Vinstri græna, jafnvel þó fólk muni hafa það skítt.

Í stað þess að reyna að auka kaupmátt munu VG-liðar tala fyrir því hækka einstaka bætur. Plan þeirra er að vinna „góðverk“ á kostnað annarra. Það er alltaf auðvelt að segja við kjósendur að þeir fái hitt og þetta frá ríkinu ef þeir kjósa sósíalismann. Þetta verður sett þannig upp að skattgreiðendur geti þegið bætur af gjafmildu tré ef þeir kjósa VG, annars ekki.

Icesave þaggað niður, líka í „jólakveðjunni"

Það sem vekur athygli er að í „jólakveðju“ sinni minnist Steingrímur Jóhann ekki einu orði á Icesave málið en sem kunnugt er vinnur hann, ásamt Samfylkingunni, að því dag og nótt að varpa ábyrgðinni á Icesave yfir á íslenska skattgreiðendur og börnin þeirra.

Ástæðan hlýtur að vera sú að stór hópur VG-liða sammála okkur frjálshyggjumönnum þegar kemur að Icesave, hvorki við né börnin okkar berum ábyrgð á misgjörðum Landsbankans erlendis. Þeir hollensku og bresku sparifjáreigendur, sem tóku áhættu með sparifé sitt með því að leggja það inn í óþekktan banka, fengu fé sitt endurgreitt umfram hámarksábyrgð vegna stjórnvaldaákvarðana þar í landi. Það er enn ekkert sem bendir til þess að íslenskir skattgreiðendur þurfi að bera kostnaðinn af því.

Jafnvel þó Samfylkingin sé í öllu sínu veldi á því að Icesave þurfi að vera aðgangsmiði okkar í Evrópusambandið þá trúi ég því í hjarta mínu að Steingrímur Jóhann sé sammála okkur frjálshyggjumönnum í þessu máli. En ég trúi því líka að hann þrái ráðherrastólinn og völdin meira en nokkuð annað. Icesave er aðgöngumiði Steingríms Jóhanns að því að láta sósíalíska drauma sína rætast. Á meðan þjóðinni gengur illa gengur vinstri flokkunum vel og þegar hægt er að hækka skatta, þjóðnýta fyrirtæki og auka umsvif ríkisins út í hið óendanlega er Icesave bara einn leiðinlegur áfangi.

Til að bæta um betur er búið að þagga niður allar gagnrýnisraddir í sveit VG. Þingmenn sem eru vísir til að kjósa á móti ánauðinni eru sendir í frí með skömmum fyrirvara og innan flokksins eru aðrar leiðir notaðar til að þagga niður í mönnum og konum. Lengi lifi tjáningarfrelsið.

Frjálshyggjunni verður ekki kennt um eyðileggingu liðssveita VG

Þegar öllu er á botninn hvolft verður ekki hægt að kenna frjálshyggjunni um hrakfarir og hnignun þjóðarinnar undir stjórn Steingríms Jóhanns og liðsmanna hans. Hærri skattar, hærri vörugjöld (og þ.a.l. hærra vöruverð), minnkandi kaupmáttur, aukið atvinnuleysi, minni arðsemi og aukinn landflótti ungs fólks verður ekki frjálshyggjunni að kenna þó að liðsveitir VG muni reyna hvað þær geta til að kenna frjálsri hugmyndafræði þar um.

Og liðsveitir VG munu ekki láta staðar numið. Skattar verða hækkaðir enn meira þegar færi gefst til. Það mun verða dregið úr arðsemi fyrirtæka í einkaeigu. Eftirlit og afskipti hins opinbera munu aukast. Það verða fleiri hlutir bannaðir og það verður unnið að því að gera alla eins. Við skulum bara bíða og sjá þegar Stefán Ólafsson og Þorvaldur Gylfason verða farnir að hrósa ríkisstjórninni fyrir „réttlátt“ samfélag á meðan hinn hefðbundna fjölskylda sér ekki fram á að láta enda ná saman fjárhagslega. Ég hugsa að það verði fyrir næstu jól.

Sannleikurinn er sá að VG-liðum mun takast þetta allt upp á eigin spýtur. Í raun er þetta aðeins spurning um það hvenær þjóðin jafnar sig á áfallinu, leggur sorgina til hliðar og sér sig knúna til að hefja alvöru endurreisn þar sem menn, konur og börn geta notið afrakstur erfiði síns án þess að ríkið hirði það allt af þeim. Þar sem menn geta tekið ákvarðanir af frjálsum hug en ekki undir eftirliti hins opinbera.

Eins og staðan er núna er framtíð Steingríms Jóhanns og liðsmanna hans björt. Framtíð þjóðarinnar er aftur á móti ekki svo björt en það kallast víst „réttlæti“ í hugum liðsmanna VG