Ég byrjaði að blogga 2002 að mig minnir. Þegar ég byrjaði að blogga voru afskaplega fáir sem blogguðu og það voru ekki til nein íslensk bloggkerfi. Blogspot var málið. Ástæðan fyrir því að ég byrjaði að blogga var einföld. Mér drepleiddist í próflestri upp á Þjóðarbókhlöðu svo ég fór að gera eitthvað annað en að undirbúa mig undir prófið. Efni bloggsins var eingöngu ætlað mér og vinum mínum. Einkahómorinn, sem var frekar slæmur, var allsráðandi. Mér datt ekki í hug að nokkur annar en þeir sem þekktu mig persónulega myndu lesa bullið í mér og það var sennilega ekki þannig. Árin liðu og ég hélt mig alltaf við það að blogga. Ég reyndar tók pásur en aldrei mjög langar. Eftir að ég fór að blogga á moggablogginu fór bloggið mitt að breytast smátt og smátt. Allt í einu fór fullt af fólki að lesa bloggið og hafa skoðanir á því sem ég var að segja. Ósjálfrátt fór ég að vanda betur til verka, þ.e. ég hætti að blogga um mitt persónulega líf og færði mig frekar út í það að leggja eitthvað til málana í dægurmálaumræðunni. Kommentum fjölgaði og í réttu hlutfalli við fjölgunina fjölgaði fáranlegum kommentum með yfirdrulli og vitleysu. Ég t.d. bloggaði ekki í töluverðan tíma án þess að bróðir mínum var blandað á einhvern furðulegan hátt inn í málið. Einnig voru ansi margir bitrir og heiftúðlegir sem gerðu ráð fyrir því að ég væri bara lykilmanneskja í XD. Nennti aldrei að segja þeim að þeir ofmátu stöðu mína í flokknum stórkostlega. Ég hef t.d. aldrei verið landsfundarfulltrúi. Nú svo var ég líka hætt að skrifa bara eitthvað og ýta á post. Margir höfðu nefnilega miklar skoðanir á stafsetningavillum og málvillum sem ég gerði. Ég lét því lesa flest allt sem ég skrifaði yfir vitandi að íslenska er bara alls ekki mín sterka hlið. Auðvitað var það djöfulsins vitleysa í mér. Ekki eins og habbakriss sé fjölmiðill og ef fólk fékk eitthvað fyrir hjartað yfir of fáum ennum í lok orðs þá bara hlaut það að vera þeirra vandamál ekki mitt. Allt þetta gerði það að verkum að ánægjan sem ég fékk út úr því að blogga dvínaði. Ekki það, mér sárnaði aldrei neitt einasta komment sem ég fékk. Ég tek ekki blaður í nafnlausu fólki inn á mig. Þetta var bara orðið bögg og ekki er gaman að rökræða við fólk sem notar bara upphrópanir og yfirdrull. Ég er svoldið þannig að ég nenni ekki að gera það sem mér þykir leiðinlegt svona ef ég get komist hjá því.

Það var ekki bara þetta sem varð til þess að ég hætti að pósta blaðri hingað inn. Mér fannst bloggheimar orðnir kamar internetsins með fáum undantekningum. Þessir heimar voru fullir af fólki sem taldi sig hafa höndlað sannleikann, það vissi ansi oft betur en allir aðrir, frussaði og fretaði í allar áttir án þess að nota málefnaleg rök. Þetta var eiginlega heimur sem mig langaði ekki til þess að vera partur af.

Og afhverju er ég að ræða þetta núna. Ætli ástæðunar séu ekki tvær. a) Pistill Tryggva Þórs minnti mig eiginlega á afhverju ég hætti að nenna þessu eins og ég hef tíundað hér að ofan. Furðulegt nokk þá langaði mig til þess að tala um það. b) Ég er í sumarfríi, búin að overdósa af Sex and the city þáttum, komin með leið á facebook og nenni ekki að taka til. Bloggið var í upphafi fyrir mig afþreying og er það líka núna. Hvort að þetta verði eini pistilinn minn í langan tíma eða hvort ég bara haldi áfram að tjá mig hér veit ég ekki. Kannski fer það bara eftir jafn ómerkilegum ástæðum eins og hvort Carrie Bradshaw og vinkonur hennar nái athygli minni aftur.

Ég ætla samt að gera upp þetta blogglausa ár mitt upp eftir minni í stíl við það sem ég hefði gert á árum áður á blogginu. Hér kemur ekki endilega það merkilega fram heldur bara það sem mér dettur í hug akkúrat núna.

- Ég hætti í handbolta og viti menn, liðið mitt Valur varð íslandsmeistari og landsliðið sem ég hafði spilað með í nokkur ár komst loks á lokamót. Ábyrgði mín er mikil

- Ég fór ansi oft til útlanda oftast tengt námi og vinnu. Það er rándýrt að vera erlendis. Tek með mér nesti í næstu ferð.

- Ég sá eldgosið oft. Flug framhjá því nokkrum sinnum, bæði með Flugfélagi Íslands og einkaflugmanni. Priceless.

- Fór á þjóðhátíð. Priceless.

- Flutti úr Breiðholtinu í 101. Finnst æðislegt að vera í miðbænum

- Byrjaði að æfa í Bootcamp í þriðja sinn. Líkar það afar vel.

- Eignaðist lítinn frænda og er guðmóðir hans. Hann er auðvitað algjörlega gallalaus og fullkominn eins og ég.

- Komst að því í stað þess að skulda helling í bílnum mínum þá á ég hann.