Alþingi er vinnustaður eins og allir aðrir vinnustaðir. Þar vinna þingmennirnir okkar og fullt af öðru fólki. Þetta fólk borðar saman í hádeginu, fer saman í vinnuferð, mætir á árshátíð vinnustaðarins og vinnur stundum vel saman að lausn mála. Þótt að á alþingi sé fólk sem hefur ólíka polítíska sýn og er ósammála um grundvallaratiði þá er þetta samt vinnustaður. Maður kynnist vinnufélögum sínum persónulega, sumum betur en öðrum og jafnvel getur myndast vinátta a.m.k. kunningskapur á milli fólks jafnvel þótt að afstaða til evrópusambandsins sé heldur ólík.

Á alþingi vinnur líka fólk sem tengist flokksböndum. Það hefur þekktst í mörg ár í gegnum flokkinn og eytt ómældum tíma saman í flokksstarfinu, hefur hitt fjölskyldu hvors annars osfv.

Það er ekkert ólíklegt ef þú starfar á alþingi að þar starfi með þér bestu vinir þínir, góðir kunningjar og jafnvel miklir óvinir þínir.

Nú er svo komið að alþingismenn eiga að vega það og meta hvort að ákæra eigi fyrrverandi samstarfsmenn þeirra til lengri eða skemmri tíma og í sumum tilfellum flokksystkin. Dettur einhverjum sem notar baunina í kollinum á sér að tengsl þeirra sem sitja á alþingi nú við mögulega sakborninga hafa ekki áhrif á dómgreind þeirra? Í raun væri það óeðlilegt ef þessi tengsl myndu ekki hafa áhrif á dómgreind alþingismanna. Það er ekki einu sinni hægt að ætlast til þess að alþingismenn verði algjörlega hlutlægir í mati sínu á því hvort eigi að ákæra fjórmenningana.

Þegar siðanefndir eru settar upp átta menn sig einmitt á þessu atriði. Ef að maður tengist þeim sem er til umfjöllunar vegna meints brots í starfi er veruleg hætta á því að maður geti hreinlega ekki komist að hlutlægri niðurstöðu í málinu. Það kallast vanhæfni. Þess vegna eru siðanefndir settar þannig upp að það eru aðal og varamenn. Ef allt væri eðlilegt ætti stór hluti þeirra sem sitja nú á alþingi að vera vanhæfir til þess að taka þá ákvörðun hvort að ákæra eigi fjórmenningana. Af þeim sökum er þessi landsdómur afskaplega kjánalegur.