Í áramóta- og kveðjuræðu sinni varð aðalbiskupi Þjóðkirkjutrúfélagsins alvarlega á í messunni. Hann talaði um sanngirni í vestrænu réttarkerfi og kallaði það þjóðarsmán og hefndarhug að efna til landsdómsmáls gegn einum manni.

Ég get tekið undir að Alþingi sýndi mikla ósanngirni í því að ákæra bara einn mann í því máli.

Það er aftur á móti kolrangt hjá biskupi að smánin ligi í því að þarna sé farið fram af hefndarhug og á skjön við réttarríkið. Biskupinn, sem er einn „höfðingja“ landsins ætti frekar að tala um þá þjóðarsmán sem réttarríkið sjálft er að verða, þar sem höfðingjarnir og auðmenn sérstaklega sleppa almennt og yfirleitt við ábyrgð og refsingu af því þeir geta brúkað ótakmarkað af misjafnlega vel fengnu fé til að kaupa færustu (en ekki endilega siðlegustu) lagatækni-lögfræðinga landsins, meðan brotlegir/ákærðir einstaklingar efnaminnstu stéttanna eru varnarlausir eða fá hratið úr lögmannastétt í vörn sína.

Þjóðarsmánin, „herra“ biskup er þegar efnahagsleg og pólitísk staða ræður sekt eða sýknu. Þú hefur nú lagt þitt lóð á vogarskálar í þágu slíkrar þróunar.