Um áratuga skeið hafa íslenskir stjórnmálamenn, og þá helst ráðherrar (sem eru bæði framkvæmda- og löggjafarvaldið!) misnotað stöðu sína til að koma flokksgæðingum og öðrum velunnurum á ríkisspena eða í valdastöður, oft án tillits til kunnáttu, hæfni, þekkingar eða reynslu, þó vissulega komi það fyrir að fagfólk með mikla þekkingu og jafnvel reynslu fái slík hlutverk á vegum flokkanna. Oftast eru þingflokkarnir beðnir um tilnefningar í nefndir og ráð án þess að krafist sé sérstakrar færni eða þekkingar.

Eitt ömurlegasta dæmi síðari tíma um slíkt er skipan í bankaráð ríkisbankanna eftir yfirtöku ríkisins í haust en stjórnmálaflokkarnir skiptu þeim stöðum bróðurlega á milli sín. Þingflokkur Framsóknarmanna fékk tvo. Mér skilst að skilaboðin hafi verið einhvern veginn svona -Þið fáið tvo eða verðið ekki með-. Einhverntíma hefði maður haldið að á slíkri ögurstundu og í slíku verkefni væri það eitthvað annað en flokksskírteinið sem réði ferðinni.

Eflaust hefur ágætasta fólk valist til verka en er það örugglega hæfasta fólkið sem hægt var að fá til að stýra yfirteknu bankakerfi á þessum tímum? Eða var það valið til að gæta hagsmuna stjórnmálaflokkanna og -mannanna?

Svo kom bylting og kosningar með loforðu og fögrum fyrirheitum en nákvæmlega ekkert hefur breyst.