Sigurjón Þórðarson úr Frjálslynda flokknum hefur tekið af skarið og upplýst á mbl.is að viðræðufundir hafi verið í gangi meðal fulltrúa og einstaklinga úr röðum Borgarahreyfingarinnar, Hreyfingarinnar, Frjálslyndra, fullveldissinna og fleiri um myndun breiðfylkingar-framboðs í næstu þingkosningum.

Sem formaður Borgarahreyfingarinnar get ég staðfest að þessar viðræður hafa verið í gangi og það allt frá því í nóvember. Ég get og staðfest að ýmsir einstaklingar hafa sem slíkir komið að þessum viðræðum, meðal annars nokkrir stjórnlagaráðsmenn. Staðan í þessum viðræðum er sú að undirbúningsstigi fer senn að ljúka; málefnahópar eru að ganga frá stefnuramma og tillögum um skipulag/form hins nýja afls.

Í áramóta- og kveðjuræðu sinni varð aðalbiskupi Þjóðkirkjutrúfélagsins alvarlega á í messunni. Hann talaði um sanngirni í vestrænu réttarkerfi og kallaði það þjóðarsmán og hefndarhug að efna til landsdómsmáls gegn einum manni.

Ég get tekið undir að Alþingi sýndi mikla ósanngirni í því að ákæra bara einn mann í því máli.

Það er aftur á móti kolrangt hjá biskupi að smánin ligi í því að þarna sé farið fram af hefndarhug og á skjön við réttarríkið. Biskupinn, sem er einn „höfðingja“ landsins ætti frekar að tala um þá þjóðarsmán sem réttarríkið sjálft er að verða, þar sem höfðingjarnir og auðmenn sérstaklega sleppa almennt og yfirleitt við ábyrgð og refsingu af því þeir geta brúkað ótakmarkað af misjafnlega vel fengnu fé til að kaupa færustu (en ekki endilega siðlegustu) lagatækni-lögfræðinga landsins, meðan brotlegir/ákærðir einstaklingar efnaminnstu stéttanna eru varnarlausir eða fá hratið úr lögmannastétt í vörn sína.

Þjóðarsmánin, „herra“ biskup er þegar efnahagsleg og pólitísk staða ræður sekt eða sýknu. Þú hefur nú lagt þitt lóð á vogarskálar í þágu slíkrar þróunar.

„Við sem byggjum Ísland viljum skapa réttlátt samfélag þar sem allir sitja við sama borð. Ólíkur uppruni okkar auðgar heildina og saman berum við ábyrgð á arfi kynslóðanna, landi og sögu, náttúru, tungu og menningu.

Ísland er frjálst og fullvalda ríki með frelsi, jafnrétti, lýðræði og mannréttindi að hornsteinum.

Stjórnvöld skulu vinna að velferð íbúa landsins, efla menningu þeirra og virða margbreytileika mannlífs, lands og lífríkis.

Við viljum efla friðsæld, öryggi, heill og hamingju á meðal okkar og komandi kynslóða. Við einsetjum okkur að vinna með öðrum þjóðum að friði og virðingu fyrir jörðinni og öllu mannkyni.

Í þessu ljósi setjum við okkur nýja stjórnarskrá, æðstu lög landsins, sem öllum ber að virða„.

Aðfararorð nýrrar stjórnarskrár Íslands.

„Utanríkisráðuneytinu hefur mistekist að halda til haga þeim meginhagsmunum Íslands “að verja hið norræna form félagslegrar almannaþjónustu”, sem meirihluti utanríkismálanefndar Alþingis skilgreindi sem þær forsendur “sem stjórnvöldum ber að hafa að leiðarljósi í aðildarviðræðum við ESB”.“

Svo hefst afar athyglisverð bloggfærsla sem Páll H. Hannesson hefur birt á bloggsíðunni „ESB og almenningur“ (sjá hér). Í greininni er á mjög trúverðugan hátt lýst hvernig hvergi er fyrir það girt í samningsferlinu og engir fyrirvarar við því settir að velferðarkerfið, almannaþjónustan, verði látin í hendurna á græðgisöflunum og látið lúta markaðslögmálunum.

Því verður einfaldlega ekki trúað að „norræna velferðarstjórnin„, með meintan klassískan jafnaðarmann í utanríkisráðuneytinu, líti á það sem sjálfsagðan hlut að markaðsvæða almannaþjónustuna og jafnvel ganga enn lengra; skerða réttindi og kjör opinberra starfsmanna. Á hinn bóginn gæti verið að klassískur jafnaðarmaður vilji einmitt koma heim með samning sem örugglega verður felldur!

Í síðustu færslu minni ræddi ég út frá niðurstöðu könnunar Capacent, að um 40% svarenda gátu eða vildu ekki tiltaka neinn fjórflokkanna sem sitt val. Nýjasta skoðanakönnun Stöðvar 2 og Fréttablaðsins ýtir enn frekar undir vísbendingarnar um gríðarlega óánægju og óvissu kjósenda með þá pólitísku valkosti sem í boði eru að óbreyttu.

Í könnuninni nú treystu 56,5% svarenda sér ekki til að velja neinn flokk og segir það mikla sögu út af fyrir sig. Einnig má horfa til þess að 57,7% vildu ekki tilnefna nokkurn „fjórflokkanna“ – næstum 60 prósent. Þetta þýðir í raun að lítið er að marka tölur sem gefnar eru um hlutfallslegt fylgi „meðal þeirra sem taka afstöðu“, þ.e. þeirra 43,5% sem treystu sér, jafnvel þráspurðir, til að nefna flokk. Það er með litlu tilkalli til áreiðanleika og réttmætis sem Sjálfstæðisflokkurinn getur áætlað sig staddan í 49,6% fylgi, Samfylkingin í 17,1%, Framsóknarflokkurinn 16,8%, VG með 13,7% og Hreyfingin 2,8%. Í raun og veru eru þær tölur ómarktækar.

Svona er hin raunverulega staða innan heildarinnar:

Samkvæmt frétt RÚV er svo metið, út frá Þjóðarpúlsar-niðurstöðum Gallup, að Sjálfstæðisflokkurinn sé staddur í 38% fylgi, um 22% styðji Samfylkinguna, tæp 15% Framsóknarflokkinn, 13,5% VG, 2% Hreyfinguna en 10% „önnur framboð“.

Tekið er fram að 15% myndu skila auðu (væntanlega meðtaldir þar þeir sem segjast ekki ætla að kjósa), en uppá vantar í fréttinni að 15% voru óákveðnir svarendur. Spurningin um flokkafylgið byggir því á afstöðu 70% svarenda. Spurt var: Ef kosið yrði til Alþingis í dag, hvaða flokk myndir þú kjósa? Svarendur sem ekki vildu eða átu nefnt „flokk“ voru síðan spurðir: En hvaða flokkur yrði líklegast fyrir valinu? Og svarendur sem enn vildu eða gátu ekki nefnt „flokk“ voru þá enn spurðir: Hvort er líklegra að þú kysir Sjálfstæðisflokkinn eða einhvern hinna flokkanna?

Staðan í könnunum um fylgi flokka er nokkuð ljós; hún getur varla verið ómarktækari – nema um mikla óánægju með valkostina sem í boði eru að óbreyttu og löngun í nýjan sterkan valkost!

Í nýlegri könnun Capacent kváðust samtals 29% svarenda vera óákveðnir eða ætla ekki að kjósa/skila auðu og 13% til viðbótar völdu ekki einn „fjórflokkanna“ – samtals 42%. Í mælingum MMR hefur komið fram mikill hugsanlegur stuðningur við framboð á vegum Guðmundar Steingrímssonar og/eða Besta flokksins. Í mælingum hefur og komið fram algert vantraust á bæði stjórnarmeirihluta og stjórnarandstöðu.

Þetta segir mér að pólitískar afleiðingar Hrunsins séu enn miklar, að uppgjörinu sé ekki lokið og að mikið hungur sé í ný öfl eða helst nýtt afl. Kjósendur húðstrýktu Sjálfstæðisflokkinn í síðustu þingkosningum og margir eru óánægðir með ríkisstjórnina sem tók við.

Ljóst er að (nú brottreknir) skipverjarnir á Erlingi, sem dæmdir hafa verið í undirrétti fyrir níðingsskap gagnvart 13 ára drengi, hafi aldrei gert sér far um að læra þá dýrmætu lexíu sem vistheimilamálin svokölluðu hafa fært landsmönnum. Þótt öllum megi ljóst vera hversu ólöglegt og ósiðlegt það er að beita börn líkamlegu ofbeldi og kynferðislegum bolabrögðum þá hikuðu þessir einstaklingar ekki við að níðast á 13 ára barninu og hugleiddu í engu alvarlegar afleiðingar af „gríni“ sínu og öfuguggahætti.

Dómurinn í málinu (sjá hér) lýsir ágætlega hvað ein hörmuleg sjóferð með ofbeldismönnum getur gert barni og varpar um leið ljósi á þær hörmungar sem mörg vistheimilabörnin urðu að þola. Í dómtextanum kemur fram mat sálfræðings á afleiðingunum fyrir drenginn sem varð fyrir ofbeldinu:

Margir „litlir“ hópar, hver í sínu horni að brölta, með fátt eitt sameiginlegt? Áherslurnar eru vissulega ekki hinar sömu, en miða þó allar að bættu samfélagi aukins lýðræðis og betra samfélags almennt og yfirleitt.

Á kynningarfundi Grasrótarmiðstöðvarinnar í gærkvöldi kynntu sig þau grasrótaröfl sem þar hafa þegar bókað sig til þátttöku eða eru á leiðinni í samstarfið. Hér er að ég hygg tæmandi upptalning á þeim hópum sem kynntu sig: Borgarahreyfingin, Hreyfingin, Frjálslyndi flokkurinn, BÓT, Lýðræðisfélagið Alda, IFRI, Húmanistaflokkurinn, Þjóðarflokkurinn, Samtök fullveldissinna, Zeitgeist, Ný framtíð, Stjórnarskrárfélagið, Gagnauga, Occupy, Attac, Samhljómur menningarheima. Mörg félög, einn vettvangur, samstarf og samröddun.

Og inn kíkti forseti Íslands, Ólafur Ragnar Grímsson, ásamt frú sinni Dorrit, að kynna sér starfsemina og rifja upp þegar hann sjálfur tók þátt í grasrótarstarfi, með Friðarhreyfingunni og fleirum.