Innan Samfylkingarinnar fer fram leit að formanni sem gæti skákað Jóhönnu og leitt flokkinn í kosningum, Jóhanna segist vilja starfa þangað til hún verður hundrað ára, en flokksfélögum hennar líst ekki vel á það. Upp til hópa óttast þeir að fara í kosningar undir forystu hennar.

Eitt mögulegt formannsefni stimplaði sig út nú í vikunni, það er Guðríður Arnardóttir, leiðtogi flokksins í Kópavogi – eftir ófarir meirihlutans í bænum á hún ekki séns.

Árni Páll Árnason vill verða formaður, en hann nýtur tæplega fylgis til þess – hann nýtur ákveðinnar virðingar innan flokksins en utan flokks er hann ekki vinsæll.

Dagur B. Eggertsson, varaformaður flokksins, hefur verið nánast ósýnilegur síðan hann myndaði meirihlutann í borgarstjórn með Jóni Gnarr.

Össur Skarphéðinsson hefur áður verið formaður í flokknum, það hvílir á honum að leiða ESB-umsóknina til lykta, hann sat í hrunstjórn Geirs Haarde og ekki sérlega líklegur.

Fólk á Íslandi er ringlaðra en fólk í öðrum löndum þegar kemur að þjóðfélagsmálum. En það er ekki fólkinu sjálfu að kenna. Hér er gott dæmi.

Þegar sannleikurinn um lífeyrissjóðina hafði loksins verið rannsakaður og ítarlegar niðurstöður birtar í skýrslu um málið kom fram í fréttum að sjóðirnir hefðu tapað 480 milljörðum króna. Næstu fréttir voru að lífeyrissjóðirnir sögðu að tapið hefði raunverulega verið hundrað milljörðum minna. Því næst steig fram Gylfi Arnbjörnsson, fulltrúi verkalýðsins á Íslandi, og sagði að tapið hefði raunverulega bara verið átta milljarðar. Þannig gat tæplega 500 milljara króna tap íslensks almennings gufað upp á þremur dögum í þjóðfélagsumræðunni.

Rannveig Ágústsdóttir bauð sig fram til að standa fyrir „siðbót“ í Kópavogi.

Fallegt dæmi um siðbót hennar mátti sjá í örstuttu viðtali við sjónvarpið fyrr í kvöld.

Þar fór Rannveig undan í flæmingi, heldur svona hrokagikksleg á svip, skipti um umræðuefni, drap spurningu á dreif og útskýrði að fyrri orð, sem virtust svo skýr, hefðu í rauninni þýtt eitthvað annað.

Þetta var siðbót Rannveigar Ágústdóttur.

Til hamingju Kópavogsbúar með þessa fallegu siðbót.

Og meðal annarra orða – til hamingju líka með Gunnar Birgisson.

Þau Rannveig verða góð saman í siðbótinni.

Nú er Gunnar Birgisson orðinn siðbót Kópavogs holdi klædd.

Ísland er ekki einu sinni vasaútgáfa af ríki. Bófarnir í yfirstéttinni eru vinir, hvar sem þeir sitja hverju sinni. Dómari í Hæstarétti fer í bíó með verjanda ráðuneytisstjóra. Perluvinirnir Benedikt Bogason og Karl Axelsson sáu saman Contraband. Vafalaust rætt þar um Baldur Guðlaugsson. Síðan hefur Benedikt sagt Ólafi Berki Þorvaldssyni, skjólstæðingi Davíðs, hvernig hann eigi að haga atkvæði sínu sem dómari í máli Baldurs. Sjálfur hefur Benedikt neitað að segja sig frá þessu tiltekna máli. Samræði óligarkanna lætur ekki að sér hæða. Þjóðin þarf að rísa á fætur, hreinsa óværuna út úr Hæstarétti.

Deilt er um þátttöku Íslendinga í Evróvisjónkeppninni í Aserbaidjan.

Ekki virðist vera ýkja mikið um þetta rætt á Norðurlöndum.

En til er sú kenning að við séum einmitt ættuð frá Aserbaidjan – og séum þannig Aserar.

Eða Æsir.

Illugi fjallaði um þetta í pistli eftir Evróvisjónkeppnina síðasta vor.

Á sama tíma skrifaði ég litla grein þar sem einmitt kom fram að vandkvæði gætu verið við að halda keppnina þar eystra – vegna spillts stjórnarfars. Þar var til dæmis minnt á þegar Páll Stefánsson ljósmyndari (og gamall bekkjarbróðir okkar Illuga) var handtekinn í Aserbaidjan þar sem hann var að taka myndir af umhverfisspjöllum.

Hér er efni úr Silfrinu síðasta sunnudag. Guðjón Baldursson læknir og alþingismennirnir Ólína Þorvarðardóttir og Illugi Gunnarsson ræða um nýbyggingu Landspítala við Hringbraut.

Réttilega hyggst Jóhanna Sigurðardóttir forsætis ekki ávarpa Viðskiptaþing. Þar eru á ferli mestu öfgasamtök landsins, þar sem hrunverjar sitja í röðum. Þingið hefur árum saman predikað óhefta græðgi í fjármálum og algeran skort á eftirliti af hálfu hins opinbera. Ríkisstjórnir hrunverja höguðu sér eftir fyrirmælum Viðskiptaþings hverju sinni. Þannig var þjóðin dregin fram á brún hengiflugs og henni sparkað fram af því. Gera þarf allt öfugt við fyrirmæli Viðskiptaþings. Það væri dónaskapur við þjóðina, ef forsætisráðherra legðist svo lágt að ávarpa helztu samkomu bófaflokksins. Jóhanna tók rétta ákvörðun.

Mest er hrunið Davíð, Flokknum og Stefnunni að kenna. Þessir aðilar bjuggu til jarðveginn og eftirlitsleysið. Eins er það útrásarbófum og bankastjórum um að kenna. Einnig lagatæknum, hagtæknum og bókhaldstæknum hrunsins. Ábyrgð almennings felst mest í að hafa kosið öfgamenn til valda í pólitík áratugina kringum aldamótin. Davíð og Geir voru kosnir, einnig Halldór og Finnur, svo og Ingibjörg og Björgvin. Þremur árum eftir hrunið eru margir kjósendur svo forstokkaðir, að þeir hyggjast áfram kjósa Davíðana, Flokkinn og Stefnuna. Við megum þó ekki gleyma, að pólitískir hægri öfgar voru eldsneyti hrunsins.

Grein sem Kristín Þorsteinsdóttir, fyrrverandi fréttamaður, skrifaði í Fréttablaðið fyrr í vikunni vakti nokkuð umtal. Ég hef áður vikið að henni hér á vefnum. Hún vísar til rannsóknar sérstaks saksóknara og segist eiga erfitt með að trúa að fólk með glæpahneigð sé fleira á Íslandi í öðrum löndum – að varla hafi fjöldi glæpamanna skyndilega margfaldast.

Ég held reyndar að Kristín sé vísvitandi að mikla þetta fyrir sér – embætti sérstaks saksóknara starfar tímabundið að rannsóknum á atburðum sem gerðust á stuttu tímabili. Þegar þeim er lokið verður væntanlega settur punktur við þessi mál – þá munum við vonandi eiga hér nothæfa stofnun sem rannsakar efnahagsbrot. Því hefur ekki áður verið til að dreifa.

En það er þetta með fjölgun glæpamannanna.

Mannréttindadómstóll Evrópu hefur snúið við fyrri dómi sínum um Karólínu prinsessu af Mónakó. Þýzkt blað hafði birt mynd af henni á veitingahúsi og hún talið það vega að einkalífi sínu. Þýzkir dómstólar höfðu vísað málinu frá, þar sem Karolína er opinber persóna. Mannréttindadómstóllinn hefur nú komizt að sömu niðurstöðu. Þetta skiptir miklu fyrir tjáningarfrelsið. Hér á landi dæmdu dómarar um skeið í einkalífsmálum undir vondum áhrifum frá fyrri Karlólínudómi. Nú má reikna með, að aftur komizt inn heilbrigð skynsemi í meðferð dómara á meintu einkalífi opinberra persóna. Ekki er vanþörf á því.