Formaður Landssambands lífeyrissjóða "vonast til þess" að hægt verði að draga lærdóm af skýrslunni um starfsemi sjóðanna sem hefur kostað hver hjón á Íslandi að meðaltali 3 milljónir króna.

Já, við "verðum að læra af reynslunn" en það er ekki málið, heldur, hvort við gerum það, hvort við hættum að taka óheyrilega áhættu á kostnað komandi kynslóða eða beinlínist högum okkur þannig að við ætlum að láta komandi kynslóðir borga fyrir græðgi okkar og bruðl.

Þar á ég einkum við þá stefnu, sem rekin er varðandi það að fara með hreinni rányrkju um jarðvarmasvæði landsins án nokkurrar heildaryfirsýnar né framsýni.

Í þeim efnum sýnist mér við enn vera staðföst í hvoru tveggja, að læra ekki af reynslunni og halda áfram eins og ekkert hafi í skorist.

Athyglisvert var að fylgjast í heimildarmynd um Adolf Eichmann með því vandamáli sem Þjóðverjar stóðu frammi á fyrstu áratugunum eftir Seinni heimsstyrjöldina.

Var að lesa hina frægu grein Hallgríms Helgasonar um Glitni, Milestone, Sjóvá og Vafning – hef satt að segja ekki kynnt mér þetta mál áður að gagni og var utan landsteina þegar greinin birtist. Bjarni brást við grein Hallgríms með einum saman fúkyrðum. Í helgarblaði DV (bls. 12–13) er enn spurt sjö spurninga um málið af því Bjarni Benediktsson, alþingismaður og formaður utanríkismálanefndar vor og haust 2008, alþingismaður, formaður Sjálfstæðisflokksins og flutningsmaður tillögu um niðurfellingu hrunmáls gegn fyrrverandi forsætisráðherra í ársbyrjun 2012 – hafi skrifað undir fölsuð skjöl.

Þess er meðal annars spurt hvenær Bjarni Benediktsson skrifaði undir veðsamninginn mikla fyrir ættingja sína – hvort dagsetningin hafi verið röng, og um það hvað Bjarni Benediktsson vissi um lánamálið þegar hann skrifaði undir, og um undirrót sölunnar á hlutabréfum Bjarna í Glitni skömmu síðar.

Ég benti hér í gær á, að bandaríska geimferðastofnunin, NASA, sem safnar
skipulega upplýsingum um veður, hefur breytt tölum frá veðurstofunni
íslensku um hitafar í Reykjavík á tuttugustu öld. Það hefur ýmsar
afleiðingar.

Þetta sést vel á eftirfarandi mynd
af heimasíðu Ágústs H. Bjarnasonar verkfræðings. Tölur veðurstofunnar
eru notaðar í efsta línuritinu til hægri. Þar er hallastuðullinn nálægt
því að vera enginn (beina línan, sem er næst því að lýsa þróun
talnanna). Þegar það línurit er skoðað, virðist hlýnun í Reykjavík á
tuttugustu öld hafa verið einhver, en þó óveruleg.

Hinar breyttu
eða „leiðréttu“ tölur NASA eru notaðar í næsta línuriti fyrir neðan. Þar
er hallastuðullinn miklu brattari. Þegar það línurit er skoðað, virðist
hlýnun í Reykjavík á tuttugustu öld hafa verið talsverð.

Kvikmyndin Eldfjall, bæði myndin sjálf, stórleikur Theodórs Júlíussonar og tilþrif annarra, hreif mig mjög á sínum tíma og gat ég ekki orða bundist hér á blogginu.

Kemur ekki á óvart að hún hljóti flestar tilnefningar til Edduverðlauna.

Síðan er það ánægjuefni á öðrum vettvangi að sjá að vefur ruv hefur verið valinn besti vefurinn með afþreyingarefni.

Kjötiðnaðarmaðurinn í Lahore notar báðar hendur og annan fótinn þar sem hann hamast við að úrbeina svið. Á minni myndinni má sjá glitta í kunnuglegt lostæti, sviðnar lappir, vambir, lifur og sviðahausa.

Sem snöggvast datt mér í hug að kenna manninum að sauma vambir með hinum fætinum en ákvað svo að eiga þá tækni bara sjálfur.

Enginn getur neitað því, að veður hefur hlýnað síðustu áratugi. Ég man
vel eftir því, þegar ég var drengur á sjötta áratug tuttugustu aldar, að
stundum var ófært í barnaskóla sökum snjókomu, og afabróðir minn, dr.
Halldór Pálsson búnaðarmálastjóri, var reglulegur gestur í útvarpinu til
að tala um kal í túnum. Enginn getur heldur neitað því, að einhver
gróðurhúsaáhrif verki á veðrið. Ágreiningur hugsandi manna hlýtur að
vera um tvennt annað: hvort önnur áhrif á loftslag séu jafnmikilvæg eða
mikilvægari (til dæmis áhrif sólar eða hafstrauma) og hvernig (og hvort)
eigi að bregðast við því, ef hlýnunin reynist að mjög miklu leyti vera
af mannavöldum.

Tuttugu ár eru síðan blaðamaður frá ensku dagblaði dvaldi á Íslandi yfir jólin og skrifaði mikla og áberandi lofgrein um dvöl sína, land og þjóð, í blað sitt.

Stórkostlegast í ferðinni fannst honum að upplifa fyrirbæri, sem hann hafði aldrei kynnst áður, íslenska skafrenninginn.

Viðtalið vakti meiri meðaumkun hjá okkur en að það hringdi nokkrum bjöllum. Sá var skrýtinn, þessi.

Í ferðalagi til suðvesturhluta Írlands komst ég að því að Írar lokka til sín ferðafólk frá Miðjarðarhafslöndum, sem er orðið dauðleitt á sól og hita og vill upplifa hressandi saltrokið frá Atlantshafinu á vesturströnd Írlands.

Ég flutti um þetta sjónvarpsfrétt hér heima og aftur urðu viðbrögðin svipuð, hvað þetta væri vitlaust og asnalegt að einhverjir létu sér mikið finnast um saltrok, sem gerði það að verkum að öll tré á ströndinni voru lauflaus sjávarmegin.

Áfram var keyrt á það að útlendingar vildu helst koma til Íslands til að upplifa heiðskírt og hlýtt veður í Hallormsstaðaskógi, þeir hinir sömu útlendingar og lifa og hrærast í landslagi með skóga sem sem eru þúsund sinnum stærri en Hallormsstaðaskógur.

Land, tunga og þjóð, þetta eru hornsteinar íslensks samfélags þótt sótt sé að tveimur þeirra, landinu og tungumálinu.

Á Facebook má glögglega sjá hina miklu framsókn enskunnar sem samskiptatungumáls hjá unga fólkinu.

Væri verðugt viðfangsefni að kanna sívaxandi útbreiðslu hennar, því að ég get varla ímyndað mér að nein sjálfstæð þjóð láti sér standa á sama um það að á slíkan hátt sé sótt að þjóðtungu hennar.

Svipað fyrirbæri var uppi á fyrstu áratugum 19. aldar. Þá þótti svo fínt og "in" að nota dönskuna sem mest, svo að slett sé vinsælu ensku orði sem nú er "in", að aldrei í sögu þjóðarinnar var hún nær því að glata helsta sérkenni sínu.

Sem oftar var það útlendingur, Rasmus Kristján Rask, sem virkjaði öfluga Íslendinga á borð við Jónas Hallgrímsson og Fjölnismenn, til þess að koma íslenskunni til hjálpar og blása í hana því lífi sem í henni býr.

Það var líka útlendingur sem opnaði augu Íslendinga fyrir gildi íslenska hundsins, sem var í útrýmingarhættu og einnig útlendingur sem var í fararbroddi þeirra sem bentu á gildi Þjórsárvera.

Nú fyrr í vikunni fóru fram umræður á Alþingi um lagafrumvarp þriggja þingmanna um breytingu á lögum um innflutning dýra. Skal tekið fram strax í upphafi að hvað þetta mál varðar er ég ekki hlutlaus: Ég styð þá breytingu sem þingmennirnir leggja til.

Furðulegt er að mönnum í meirihluta stjórnarskrár- og eftirlitsnefndar alþingis láti sér til hugar koma að afgreiða ekki landsdómstillögu Bjarna Benediktssonar úr nefnd. Það er alls ekki unnt að vísa til þess að algengt sé að þingamannamál liggi óafgreidd í nefndum. Um þessa tillögu gilda ekki almennar reglur eins og þegar hefur sannast á þingi. Venjulega er tillögum vísað næstum umræðulaust og samhljóða til nefnda. Allt öðru máli gegnir um þessa tillögu.

Dragist afgreiðsla tillögunna hjá þingmönnum hlýtur landsdómur að fresta meðferð máls. Það er fráleitt að taka það til meðferðar fyrir dómi sé óljóst hvað afstöðu ákærandinn hafi til framhalds málsins. Um það er vafi á meðan málið er enn til meðferðar í alþingi. Að halda tillögunni fastri í þingnefnd jafngildir því að ætla að beita bakherbergja-aðferð til hafa áhrif á niðurstöðu málsins.